SiGARA YANIKLARI

Quentin Tarantino’dan 2011'in En İyi 11 Filmi

2012-02-13T21:45:00.001+02:00

Quentin Tarantino, klasikleşen yılın en iyi filmleri listesini açıklamış. 11 filmden oluşan liste aşağıda...

1. Midnight In Paris

2. Rise Of The Planet Of The Apes

3. Moneyball

4. The Skin I Live In

5. X-Men: First Class

6. Young Adult

7. Attack The Block

8. Red State

9. Warrior

10. The Artist / Our Idiot Brother

11. The Three Musketeers

Politik Filmler Serisi

2012-02-09T00:17:00.000+02:00

Dünya coğrafyasında her toprak esaretin bir gerçeklik veözgürlüğün de hayal olarak kaldığı düşüncelere evsahipliği yapmıştır.Düşünceler bastırıldıkça ve insanlar din,ırk,mezhep ve düşünce ayrımcılığına uğradıkçada bu süregelecektir. Tarihin insanlıktan uzak sayfalarındanbugünlere kalan miras ise hem edebi hem de görsel yönden çeşitlendirilmiştir.Politik ve siyasal yozlaşmların yaşandığı dönemlere ait filmleri de listelemekgerek. Halkların ideallerini ve özgürlüklerini kazanmalarının yanı sıra politikçıkarlar amacıyla derin devletin susturduğu insanların da hikayelerine gözatalım.

10- Europa (Lars Von Trier) : Trier, 2.Dünya Savaşı sonrasıAlmanya’nın yeniden ayağa kalkmasının sancılarını beyazperdeye yansıtmayaçalıştığı bu filmde olayları Amerika’dan ülkesine dönmüş olan Leopold’ungözünden izleyicilere sunar. Hiç süphesiz Almanya savaştan yenik ayrıldıktansonra Nasyonalist eylemler ve fikirler ülkeden bir anda gitmemiştir ve Triersavaşın ardından bu fikre sahip insanların yaşadıklarına ve fikirlerini nasıldevam ettirmeye çalıştıklarına odaklanmıştır. Leopold yeni bir başlangıçyapmaya çalışan ülkesine katkı vermeye gelmiştir ve kendini nasyonalsosyalizmin bir parçası olarak bulmuştur.

Film ile ilgili detaylı yazı : http://sigarayaniklari.blogspot.com/2010/04/lars-von-trier-ve-avrupa-uclemesi.html

9- Machuca ( Andres Wood) : Bir milletin içinde varolan farklı düşünceler er yada geç siyasal alana taşınır. 1974 yılında şili’de olanlarda bu fikirçatışmaların detayıdır. Machuca; dönemin devlet başkanı Salvador Allande’densonra hükümeti deviren ve yönetime el koyan askeri yönetimin çocuklarvasıtasıyla anlatan bir yapımdır. Yoksulluk ve sınıflar arası ayrım kendinifazlasıyla hissettirir. Öyle ki her darbede olduğu gibi Pinochet yönetimindeki Şili’dede burjuva zenginleşirken fakir halk öteden beri belli olan kaderine razıgelmeye koyulmuştur.

Film ile ilgili detaylı yazı : http://sigarayaniklari.blogspot.com/2009/12/machuca.html

8-Carlos (Olivier Assayas) : Nam-ı değer Çakal Carlos’un hayatından uyarlananyapım soğuk savaş döneminde devletlerin suikast ve düşman ülkelerde kargaşaçıkarmak amacıyla piyonları nasıl ileri sürdüklerini anlatır. 70li yılların enönemli figürlerinden olan Carlos eylemlerini düşüncelerinden ziyade ait olduğutopluluğun çıkarları amacıyla yürütüyordu. Bu nedenle birçok ülkenin ve örgütünemrinde suikastlara karışmış olan Carlos’un düşüncelerini, yükselişini veçöküşünü üç ayrı bölümde anlatan yapım yakın tarihte gerçekleşen bir çok olayında arkaplanına ışık tutar.

Film ile ilgili detaylı yazı : http://sigarayaniklari.blogspot.com/2011/01/carlos.html

7- All the President's Men (Alan Packula) : 1970li yılların başında Birleşik Devletler’de patlak vermiş olanWatergate skandalını takip eden iki gazetecinin olayın başlangıcından sonunakadar olayları takiplerini konu alır. 5 hırsızın bir daireye girmesi gibi küçük birdetayla başlayan olaylar, bu girişimin arkaplanı yüzeye çıkınca dönemin başkanıNixon’ın görevinden istfa etmesine kadar varmıştır. İki gazetecinin olaysürecindeki idealleri ve derin devletin onları yıldırmaya çalışmasına rağmenbıkmadan görevlerinin sorumluluğunu yerine getirmeleri takdire şayandır.

6-Hunger (Steve McQueen): Tarihin insanlıktan uzak kalan sayfalarında özgürlük kazanılan bir hak olaraktanımlanır. IRA örgütü de yıllarca İrlanda halkının özgürlüğü adına eylemleryapmıştır. 1972 yılında IRA mahkumlarıİngiliz hapishanelerinde sarfettikleri ölüm oruçları ve hak talepleribaşarısızlıkla sonuçlanır. Verilen üniformaları giymeyen ve banyoya girmeyireddeden mahkumlar işkencelerden geçirilir. İlerleyen dönemlerde mahkumlardanBobby Sands’in parlementoya girmesi de Margaret Theatcher’ıngeri adım atmasına yol açmamıştır. Bobby Sands’in ölüm orucunu safhalarıylaanlatan filmin sonlarına doğru var olan 17 dakikalık sekans da sinema tarihinen başarılı sahnelerindendir.

5- Bloody Sunday (Paul Greengrass) : 30 Ocak 1972 tarihi İngilizler için herzaman bir utanç kaynağı olacaktır zira tarihin bu sayfasında ; insan haklarıadına yürüyüş yapmak isteyen Katolik İrlandalı halkın şehirde güvenliğisağlamakla yükümlü olan askerler tarafından kurşunlanması yazılıdır. Döneminfaal terör örgütü IRA bu olaylardan sonra hem şiddetini hem de nüfusunuarttırmıştır. Etki-tepki mekanizamasının en önemli örneklerinden biri olankanlı pazar günü beyazperdeye de yalın bir gerçeklikle aktarılmıştır. Tamamınayakını omuz kamerasıyla çekilen film belgesel tadı vermektedir.

4- Viva Zapata! (Elia Kazan): 1900lü yılların başında Meksika’daki devrimiEmiliano Zapata’nın yaşamı üzerinden anlatan bu yapımda öncelikle diktatör Diazve sonrasında general Huerta’nın kontrolündeki askeri birliklerin halklaçatışmasını mercek altına alır. Siyasal düşüncelerden ziyade toprağın kavgasınıyapan Zapata ve halkı yıllarca toprakları için savaşmışlardır. Devletin başındaolan her bireyin reform sözü verdiği bu filmde Zapata da devlet başkanlığınınhalktan soyutlanmaya yol açtığına tanıklık etmiştir. Marlon Brando’nun Zapatarolüyle efsaneleştiği bu yapım dönemin Meksika’sına ve halkın gayelerine ışıktutar.

3-La battaglia di Algeri (Gillo Pontecorvo) : Cezayir’inkurtuluş harekatını anlatan yapım 1950lerde Fransız sömürgesi olan Cezayir’deözgürlük kıvılcımlarının nasıl ortaya çıktığını ve sonrasında gelişen olaylarıkonu alır. Cezayir Direniş Örgütü (FLN)’nün kolonileşmeye karşı verdikleridireniş sonrasında konuyu birleşmiş milletlerin gündemine taşımları, Fransızhükümetinin Cezayir’deki FLN üyelerine yaptırımları çok çarpıcıdır. Devrimbaşlatmak ve onu devam ettirebilmek zordur. İstiklal nidalarıyla yükselen devrimin sesi yakın zaman içinde Cezayir'in bağımsızlığını kazanmasına önayak olmuştur.

2-Land and Freedom(Ken Loach): Dünya tarihinde diktatörlükle yönetilen hertoprak başkaldırışa gebe kalmıştır. İspanya’da 30lu yıllarda Franco yönetimindede yaşanan olaylar gibi. Franco yönetimindeki faşist diktatörlüğe karşı gelmeyeçalışan ve kaderine razı olmayan halk gerilla yöntemiyle ordu ile savaşagirmiştir. 3 yıl süren savaşın faşizme direniş tarafını Cumhuriyetçilerle aynısafta savaşan David Carr üzerinden anlatan Ken Loach İspanya iç savaşı ileilgili en çarpıcı yapımı bizlere sunmuştur. Filmde David’in savaş anılarıönemli bir yer tutar. Özellikle ideallerin ters düşmesi ve dostlukların dahiçıkar çatışmasına dönmüş olması İspanya’nın yaşadığı buhranı daha yakındananlamamıza vesile olur.

1-Z (Costa Gavras): Yunanistan’da 1963 yılında yaşanan birolaydan kurgulanan yapım derin devlet ve yargının işbirliğine atıflardabulunur. Z; Barışcıl milletvekili Lambrakis’in hükümetin yandaşı olan faşistinsanlar tarafından öldürülmesinden sonra gelişen olaylar ve Lambrakis’in ölümüile ilgili davayı konu alır. Soruşturmanın her safhasında derin devletin olaya müdahil olması vesuçluların aklanmaya çalışılması konu hükümetin çıkarları olduğundademokrasinin işlevsizliğini ortaya koyar. Costa Gavras’ın yönettiği film ayrıca1969’da ayrıca en iyi film Oscarını da kazanmıştır.

if istanbul yaklasiyor.

2012-01-31T22:55:00.002+02:00

Cesitli temalar altinda toplamda 80 uzun metraj ve 6 kisa metrajlik film menusu ile If Istanbul giderek yaklasiyor.

16-26 Subat arasinda Istanbul'da

01-04 Mart'ta Ankara'da

02-04 Mart'ta da Izmirde

ve bir de Gift Card diye bir sey var;

If istanbul

Hayattan & Sinemada Sahneler

2012-01-30T22:28:00.005+02:00

Hayatttan

Kucukken, henuz daha 5 yasindayken, ustkata amcamin oglu icin bir sunnetci gelmisti. Haberi duydugumda evden, mahalleden kacmak istedim. Ve tabi bunun icin yanimda bir buyuge ihtiyacim vardi. Anneme dedim, beni gotur buralardan, disari cikalim , parka gidelim. 'Tamam' dedi, giyindi. 'Ama dur ustkata bi bakalim'. Hayir anne, yapma, etme, gitmeyelim derken kendimi bi yataga yatirilmis pipisi kesilmis olarak buldum. Gume gitmisti-m. Neyse dedim, bir de diger taraftan bak olaya. Mahalledeki arkadaslardan duymustum, sunnet sonrasinda olacaklar hakkinda da bilgim vardi yani. Simdi eve misafirler dolacak, hediyeler gelecek, tum ilgi benim uzerimde olacak. Yeni bir telli araba, belki de pilli hatta. Ama umdugum gibi olmadi, birak telli arabayi, tel getiren bile olmadi. Sunnetim sonrasinda aldigim tek hediye ise apartmanimizin altinda bakkali olan dedemin, babannem araciligiyla yolladigi cikolatali gofret. Gozumde o kadar buyuttugum pipi anca gofret edivermisti.

1 yil sonra Avusturya'da yasayan halamlar geldi. Cocugunu Istanbul'da sunnet ettirmek icin. Dedemin evinde cocuga bir oda ayrildi, yatak suslendi ve nihayet sunneti de gerceklesti. 'Sen de umitlenme' dedim icimden, ' ayni akrabalara sahibiz, gofretle idare et'. Benim sunnetimde beni sasirtan akraba, kuzenimin sunnetinde yine beni sasirtmisti. Babam da dahil herkes odaya ya hediye ya da ceyrek altinla geldi. Oyuncak trenler, pilli robotlar ve koca koca kamyonlar. Hayalimde bile bir araya getiremedigim onca oyuncak. Simdi hepsine sahipti. Bu hic hos olmamisti ve bunu unutmayacaktim.

Aradan 2 yil gecti, bizim kuzen yeniden geldi Istanbul'a. Bu seferki gelisi iyi kullanmam gerekiyordu. Ufak bir nedenden oturu (sanirim bana ait olan bir celik comak sopami almisti sadece) bununla tartismaya tutustuk. Sopami geri almistim. Ama yok, hala bir seyler eksikti. Tatmin olmamistim. Ondan sopami geri istemiyordum, baska seyler istiyordum. Olayi daha da cirkeflige vurarak kavga cikardim. Bunu bir guzel dovdum. Her vurusumda ondan bir seyler alip kendi bedenime aktariyordum sanki. Yerde serili halde onu birakip eve gittim.

O an neden dovmek istedigimi bilmiyordum ama simdi cok iyi anliyorum. Onda bana ait olan , benim istedigim, benim olmasini gerektigine inandigim bir mutluluk vardi. Onu geri almaliydim ve aldim da.

Sinemadan

Sinema tarihinin en sevdigim sahnelerinden biri Raging Bull filminin bir sahnesidir. Jake La Motta ( Robert de Niro) nun genc rakibi Janiro ile kapistigi sahne. Dovus boyunca rakibinin yuzunden baska hicbir yerini hedef almayan seri kroseleri ile rakibini nakavt ettigi. Ama Jake La Motta nakavt etmek istemiyordu, yere dogru her dususunde rakibi kaldirip ayakta durmasini saglayan yine La Motta idi. Onun dovuse ortak olmasi icin degil elbet, hakem oyunu bitirmeden daha fazla vurabilmek, yuzunu daha fazla dagitabilmek icindi. Neden mi? Cunku sevdigi kadin rakibi sirin ve yakisikli bulmustu. Cunku La Motta kendisi icin duymayi istedigi o sozleri rakibi icin duymustu. Bu sahne bir dovus sahnesi degildir asla, bir intikam sahnesidir.

Sonuc mu? Artik sirinlikten eser kalmamisti.

(he aint pretty no more)

Tek Mekana Bağlı Kalan Filmler Top 10

2012-01-16T01:20:00.000+02:00

Sanatın her dalında olduğu gibi sinemada da aynı sonucavaran fakat farklı yönlerden ilerleyen binlerce yapım vardır. Kimi yapımlargörselliği önde tutarken bizim mevzu bahis edeceğimiz tek mekana bağlıfilmlerde ise genel olarak diyalog ve anlatım odaklı yapımlar öne çıkar. Genelolarak aksiyondan uzak izleyicinin düşünceleriyle anlam katabileceği küçük bütçelerle ve az oyuncu ekibiyle çekilenbu filmlerin en nadide örneklerinden bir top 10 listesi çıkaralım.

10- Exam: Kapitalizm şirketlerin eline kozları verdikçesömürülen insanoğlu ve sisteme bir şekilde dahil olmak isteyen insanlarınsavaşı yüzyılımızın en büyük kimlik bunalımıdır. Her geçen sene insan özündenkopan varlığımızı sınayan şirketlere nasıl teslim olduğumuzu gözler önüne serenfilmde sınav ile çalışan seçen bir şirketin sınava katılanlara sorduğu soru vesonrasında gelişenleri anlatır. Bilindik sınavlardan farklı olan bu sistemintek bir kazananı olacaktır ve hepsinin en önemli dayanağı akıllarıdır.

9- The Breakfast Club: Birbiriyle herhangi bir bağı olmayan 5 tanelise öğrencisinin disiplin cezası nedeniyle cumartesi gününü okuldageçirmeleri üzerinden ilerleyen yapım grup psikoterapisinin en nadideanlatımlarındandır. Gruptaki kişilerin farklılıklarının anlatımı ile başlayanfilm günün sonunda birbirlerinden sebepsiz nefret eden insanların belirli ortakpaydalarına eğilmeleriyle şekil alır. Filmden akılda kalan en önemlirepliği ise ; "When you grow up,your heart dies"

8- Buried: Devletlerin savaşlarının bedelini her zamaninsanlık öder. Irak’taki Amerikan işgalinin kahramanlık anlatmayanyapımlarından Buried’da diri diri gömülen bir Amerikan askerinin tabuttankurtulma savaşını anlatır. Gerilimin fazlasıyla hissedildiği bu yapımdaAmerikan askerinin çırpınışları,hayalkırıklıkları ve anlık ümitlerinin; Irak semalarındatoza toprağa karışmasına tanıklık ederiz.

7-My Dinner withAndre: İki eski arkadaşın bir akşamyemeği için buluşmasını ve burada ettikleri muhabbeti konu edinen yapım tamamenikili arasındaki diyaloğa bağlı ilerler. Felsefe,yaşam ve daha nice konununaçıldığı bu akşam yemeğinde muhabbetin mahiyeti ve konuların çekiciliği bizleremasanın bir köşesinden kendimize yer ayırtma isteği uyandırır.

6-The Sunset Limited: İntihar etmek özgürlük müdür? Din varmıdır ve ruhumuz kurtarılabilir mi? Hayatının büyük bölümünü suçlu olarakgeçiren inançlı bir birey ile intihar etmesine izin vermediği karamsarprofesörün din ve yaşam eksenli tartışmalarını konu alan Sunset Limitedzıtlıklar üzerinden ilerler. Eğitimin akılcılığı ile dinin cahilliğinin birerkapışması gibidir. Karamsarlığın beyazlığı ile iyimserliğin siyahlığınınsaflarından her biri kendine göre mutlak doğrudur. Bu tartışmanın bir sonucu yoktur ama mutlak kazananı izleyicilerdir.

5- Moon : İnsan hiç yaşamadığı bir hayatı özleyebilir mi?Hiç tanımadığı insanları sevebilir mi? Moon filmi bu gerçekler ışığındailerleyen bir yalnızlık filmidir. Kimliğini keşfeden ve insanlık için hiçbiröneminin olmadığını fark eden bir bireyin bunu kabullenmesini anlatır.İhtimaller dışında varolan bir hayatın seçimleri silmesiyle şekillenir.Dünyadan milyonlarca kilometre uzakta “hiçyaşamamış olmak” zordur.

Filmle ilgili detaylı inceleme: http://sigarayaniklari.blogspot.com/2009/12/moon.html

4- Dial M For Murder : İntikam her zaman en doğru zamanı kollayarakgerçekleştirebilen profesyonel bir iştir. Tony de eşi Margot’tan ihanetinintikamını almak için uzun süreli bir plan gerçekleştirmiştir. Planınişlevselliği diğer bireylerin performansına bağlıdır ve Tony başarısız bir cinayetplanından dahi kurtulacak kadar birçok detayı düşünmüştür. Hitchcocksinemasının en önemli eserlerinden olan Dial M for Murder gerilimin ve akıloyunlarının üst seviyelerde seyrettiği yapımlardandır.

3- The Man From Earth : Tüm insanlık tarihi karşınızadikilse tepkiniz ne olurdu? Muhakkak merak ettiğimiz sorulacak birçok soru ve gerçekliği muallakta kalan birçok bilgi vardır. The Man From Earth tümzamanlarda bulunmuş olan bir insanın son yerleşim yerinden ayrılmadan öncearkadaşlarına kendi durumunu açıklamasıyla başlar. Aklın ve mantığın olasılığınıdahi reddetiği bir önermeyi gerçek kılabilecek tek şey sorular ve cevaplardır.Merak edilen her sorunun cevabı dünyalı dostumuzda saklıdır.

2-Rear Window: Hitchcock sinemasının bir diğer şaheseri olanRear Window ise görev sırasında bacağı kırılan bir fotoğrafçının penceredenkomşularının hayatlarına dahil olmasıyla başlar. Hayattan bir parça eksikkalmasının boşluğunu diğer insanları gözetleyerek kapatmaya çalışır. İşindeolduğu kadar gözetlemek konusunda da detaylara odaklanan Jeff bir cinayetintanığı olur.

1-12 Angry Men:“Hiç kimse görmek istemeyen bir insan kadar kör olamaz”

Bazı olayların mutlak doğruları yoktur ve yargılama hükmüvermek için olayı her iki yönden incelemek gerekir. Bunlar dışında hüküm vermekoldukça basit ve adalatten uzak kaçmaktır. 12 Angry Men bir insan hayatınıharcamanın tek bir hükme bağlı olduğu bir davada insanların nasıl bencilolduğunu gözler önüne süren bir yapımdır. Tek bir jürinin suçluyu anlama yolunagitmesi ve diğer jürileri karşısına alarak olayı tamamen incelemeye çalışmasıylayön bulan yapım munazara tekniğini uygulayan en iyi filmlerden biridir.. Tartışmalarınzaman zaman sertleştiği,fikir ayrlılıklarının mantıksal doğrularla cevaplaradöndüğü filmde Henry Fonda da performansıyla ölümsüzleşmiştir.

Filmleilgili daha detaylı inceleme : http://sigarayaniklari.blogspot.com/2009/06/12-angry-men.html

Reggae Yeniden Doguyor : Sattas

2012-01-04T18:16:00.018+02:00

Reggea denince aklıma Bob Marley, Dyer Maker ve Alpha Blondy geliyordu. Taa ki onları tanıyana kadar.

Sattas grubunun solisti Orçun ile grup ve reggea muzik uzerine bir söyleşi gerçekleştirdik.

-Öncelikle şunu sormak istiyorum. Sattas ismi nerden geliyor?

"Satta" Jamaika ingilizcesinde "rahatla" "takma" demek "satta man" kalıbı ile kullanırlar sonunda ki "s" ise çoğul eki burdan geliyor.

-Türkiye'de reggae müziğe olan ilgiyi yeterli buluyor musun? Gelecekte bu ilginin daha da artacagı ya da azalacagını düşünyor musun?

Reggea müziğe ve bize olan ilgi giderek artıyor. Umarız böyle devam eder.

- Geçen sene askerde oldugundan dolayi grup seni beklemek zorunda kaldı ve dönüşte hızlı bir giriş yaptınız tekrardan. Bu hep böyle devam edecek mi yoksa uzun süren aranın vermiş oldugu iştah mı bu?

Askerden döndükten sonra esasında daha az sayıda konser verdik. Unutmuşuz nasıl davranılması gerektiğini, sonrasında tekrar birşeyleri hatırladık ve konser sayımızda bizlerin performans ve çalışma durumlarına bağlı olarak arttı. Tabi bir de Burçin'le (menajer) tekrar çalışmaya başlamamız da çok iyi oldu.

-Peki askerdeyken hic şarkı sözü yazdın mı ya da bi fikir oluştu mu?

Askerdeyken evet söz ve şarkı yazdım. Hatta şu an üzerinde çalıştığımız albümede iki ya da 3 tanesi konacak sanırım. Ve daha bir dolu fikir oluşmuştu. Zaman çoktu ve düşünecek bol bol zamanı oluyor insanın.

-Askerden sonra askeriye ile alakali fikirlerinde degisme ya da kararlasma oldu mu?

Askeriye ile ilgili düşüncelerim öncesi ve sonrası aynı; silahın olduğu yerde, savunmanın olduğu yere ne gerek var ne gerek var askerliğe, savaşa. Keşke hiç olmasa ama, keşke...

-Askerde sizi hic tanıyan ya da bir hayranınız ile karşılaştınız mı?

Bizleri izlemiş bir iki kardeşim vardı konuştuk. Hayran demiyelim de müziğimizi sevmişler ya da en azından bana öyle söylediler :))

-Albüm çalışmaları nasıl gidiyor ve ne zaman piyasada olması bekleniyor?

En zor kısmını bitirdik albümün; kayıtlar. Simdi makyaj kısımları devam ediyor (ben oyle diyorum açıkçası). Tabi makyajdan yanlış anlaşılmasın nefesli kayıtları düzeltmeler falan gibi işlerimiz kaldı. Eğer bir aksilik olmazsa bahar sonu yaz başı çıkar diye düşünüyoruz bakalım.

-Belli bir hedef kitleniz vardır elbet? Kime hitap ediyor yahut kimlere etmek istiyorsunuz?

Olayı hiç pazarlama yada benzeri hikayelerde düşünmedik. Mutlaka düşünmeye çalışacak birileri olacaktır etrafta. Elimizden geldiğince herkesin dinlediği birşeyler yapmak istiyoruz. Reggae kolay bir müziktir yapısal olarak,basittir. iki dörtlüdür ritim bazında. Mutlaka ve mutlaka hafif bir sallandırır insanı. Konserlerde 16,17 ile 60 ını devirmiş yada sonlarında bir dolu insanın dans ettiğini gördük. Özellikle halk konserleri nefis geçmişti bu bağlamda. Bizden nefret eden ya da gerçekten çok sevenler en sevdiğimiz müzik dinleyicisi, yani ya siyah yada beyaz olanlar....

-Şarkı sözleri sadece sözlerden mi ibaret olmalı yoksa onlara politik anlamlar da yüklenmeli mi?

ikisi de. Bu senin neyi nasıl yaptığına bağlı. Reggae mesaj kaygılı bir müzik ama kör göze de parmak basmamak lazım. Yeni yeni öğreniyoruz hala, bu ülkede de yurtdışında da mesaj kaygılı müzik yapan çok çok dev insanlar var saygı ile izliyoruz veya sindiriyoruz. Hayatın kendisi bütün duyguları barındırıyor, etki yaratıyor tepkisiz kalamayız mutlaka bir cevabımız olmalı ve genelde oluyor.

-Bazı şarkılarınızdan dolayı sizi faşist ya da anarşist diye adlandıran oldu mu?

Anarşisti daha çok duyduk bir iki defa da "mustafa" şarkısı yüzünden faşist diyen oldu. Her zaman söylüyoruz bizler herhangi bir "izm" e hizmet etmiyor ve inanmıyoruz. Mustafa bir tepki şarkısıydı hatta önyargı ile yazılmıştı ve bir filme idi o kadar. Şarkı "kemalist reggae " oldu ki alakamız yoktur. Bizler sadece humanist olabiliriz başka bir şey değil. Fakat anarşist olarak adlandırılmamız çok daha fazladır. Diğer şarkılarda ya da genelinde daha çok baş kaldırma vardır (elimizden geldiği kadar).

Ayrıca sanatta anarşizm güzledir bazen...

-Türkiye de reggae denilince akla ilk siz geliyorsunuz başkaları yokmu bu müzikle uğraşan?

Bizlerden önce uğraşan da vardı tabi. Medyanın ve tabi ki çok fazla konser vermemizin sayesinde biz gözükür olduk; mesela Ras Memo var ve çok önemli şahsiyettir kendisi. Osman Ozman ki kendisi artık Kanada'da yaşıyor, Mahi Abi, Enzo İkah, Iya Waves, Neşeli Milis, Seroman King, Selekta Genjah, Naranjaman, Kadijah Whomanity, SelktaFiruzaga, SelektaUfuk ve Come Again çok önemlidir ve aklıma ilk gelenler. Unuttuklarım da var daha, bir dolu güzel insan..

-Yakınlarda konser ?

6 ocak ta Nayah,26 Ocak'ta İstanbul

Lİve ve 04 Şubat Babylon

Grubu Facebook sayfasindan takip edebilirsiniz. Sattas / Facebook

Afrika sinemasının şaşırtıcı çeşitliliği

2012-01-02T18:05:00.004+02:00

İstanbul Modern Sinema, 5-22 Ocak tarihleri arasında 10 filmlik bir seçki sunuyor

İstanbul Modern Sinema, yarım yüzyıllık tarihiyle dünyanın en genç kıta sineması sayılan, ancak bu süre içinde çıkardığı benzersiz filmlerle küresel sanat hayatına büyük bir zenginlik katan Afrika sinemasından bir program sunuyor. 5-22 Ocak tarihleri arasında “Afrika!” başlıklı programda, uzmanlığı Afrika antropolojisi olan Illinois Üniversitesi profesörlerinden Mahir Şaul’un hazırladığı 10 filmlik bir seçki sunulacak. Bu seçki, 1960’larda doğan Afrika sinemasından bir dizi başyapıtı içeriyor. Filmler, geleneksel sanatlardan video ve avangarda uzanan Afrika sinemasının şaşırtıcı çeşitliliğini gözler önüne seriyor. Bunların bir kısmı Afrika’nın en önemli film şenliği olan Ouagadougou kentinin FESPACO Sinema Festivali’nde büyük ödül almış yapıtlar, diğerleri de dünya klasiği niteliğine ulaşmış ya da yenilikçi üsluplarıyla dikkat çekmiş ürünler. Film seçkisinin açılışı, 5 Ocak Perşembe saat 19:00’da Senegalli dansçı ve davulcuların yer alacağı bir gösteriyle yapılacak.

Programda, Batı Afrika sinema tarihinde bir dönüm noktası oluşturan Mali’den Souleymane Cisse’nin 1982’de Kartaca Film Festivali’nde Altın Tanit Ödülü kazanan, Cannes Film Festivali’nde “Belirli Bir Bakış” bölümünde gösterilen ve 1983’te FESPACO Sinema Festivali Büyük Ödülü’nü alan Rüzgar, Moritanya’dan Med Hondo’nun yönettiği ve 1987’de FESPACO Sinema Festivali Büyük Ödülü’nü alan Saraunya, Burkina Faso’dan Afrika sinemasının Avrupa’da en büyük yankı uyandıran filmlerini yaratan Idrissa Ouedraogo’nun modern bir trajediye benzetilen filmi Töre, Afrika’nın en özgün yönetmenlerinden Senegal’den Djibril Diop Mambéty’nin Friedrich Dürrenmatt’ın ‘Yaşlı Hanımın Ziyareti” adlı oyunundan uyarladığı en önemli filmi Sırtlanlar, Afrika sinemasının en tanınmış isimlerinden Senegalli yönetmen Osman Sembene’nin “Afrikalı kadınların her günkü kahramanlığına bir övgü” olarak nitelendirdiği Faat Kine, Joseph Gaï Ramaka’nın Senegal’in değişik müziklerinden seçilmiş örneklerden oluşan 2001 yapımı Karmen’i, her yeni filmi heyecanla beklenen, ABD’de de yankı uyandıran çağdaş yönetmenlerinden Mali-Moritanya’dan Abderrahman Sissako’nun 2003’te FESPACO Sinema Festivali Büyük Ödülü, Fibresci Ödülü kazanan ve Cannes Film Festivali’nde “Belirli Bir Bakış” bölümünde gösterilen gerçekle kurgusal arasında şiirsel filmi Mutluluğu Beklerken (2002), yönetmen Zola Maseko’nun 2005 FESPACO Sinema Festivali Büyük Ödülü kazanan, gerçek bir olaydan yola çıkan, Afrikan Amerikalı oyuncu Taye Diggs’in başrolde harika oyunculuk sergilediği, yeni Güney Afrika sinemasının gözde yapıtı Drum, Kamerunlu Jean-Pierre Bekolo’nun üzerinde en çok konuşulan Afrika filmlerinden biri olan 2007 yapımı Kanlı Kızlar Kulübü ve Çad’dan Mahamat Saleh Haroun’un kefaret, intikam, kan davası gibi konular üzerine karmaşık duygular uyandıran 2006 yapımı Kuru Mevsim başlıklı filmler gösterime sunulacak.

Rüzgar (Finyé)

Souleymane Cissé, Mali, 1982, Renkli, 105’

Birbirini seven iki üniversite öğrencisi kendilerini ani bir fırtınanın ortasında bulur. Sınav sorularına hile karışmıştır ve kitle gösterileri yapılmaktadır; iki sevgili siyasal eylemlere karışınca hapishaneye düşerler. Bu olaylar birbirine zıt olan ailelerini karşı karşıya getirir. Ailelerden biri siyasal iktidara yakındır, öbürü ise kırsal bölgenin eski mistik geleneklerini sürdürmektedir. Batı Afrika sineması tarihinde bir dönüm noktası olan Rüzgar’ın özellikle ataların ruhlarıyla olan ilişkisini gösteren köy sahnesi, gerçekçi toplumsal sinemacılıktan Afrika geleneksel kültürüne yönelen yeni bir sinema sanatına geçişin işaretini verir.

Kartaca Film Festivali Altın Tanit Ödülü, 1982; FESPACO Sinema Festivali Büyük Ödülü, 1983; Cannes Film Festivali, “Belirli Bir Bakış,1982 .

Saraunya (Sarraounia)

Med Hondo, Moritanya, 1986, 120’

Saraunya, bir kadın önderin başlattığı yerel bir direniş hareketini perdede canlandırarak Afrika’nın Avrupalılar tarafından işgalinin en karanlık bölümlerinden birini gözler önüne seriyor. 1899 yılında iki genç Fransız subayı büyükçe bir sömürge ordusu ile etrafı kan ve ateşe boğarak Orta Afrika’ya doğru hızla ilerlemektedir. Amaçları Britanya işgal girişiminin önünü kesmektir. Ancak bugünkü Nijer Cumhuriyeti olan bölgeye geldiklerinde bir ovada kaybolmuş iki köyün halkı beklemedikleri bir direnişle bu ilerlemeyi durdurur. Müslümanların çoğunlukta olduğu bir alanda eski geleneklerini sürdüren bu bir avuç insanın kraliçe/kâhin önderlerine (Saraunya) olan güveni Avrupalıların silahlarına ve yaydıkları büyük korkuya baskın çıkmıştır. Afrika sinemasının biçimsel olarak da en yenilikçi yapıtlarından biri olan destansı boyutlardaki bu film, seyircinin kolay kolay zihnininden atamayacağı yoğun imgeler sunuyor.

FESPACO Sinema Festivali Büyük Ödülü, 1987.

Töre (Tilaï )

Idrissa Ouedraogo, Burkina Faso, 1990, 81’

Sahel olarak anılan bölgenin sonsuz çoraklığında bir yolcu uzun bir ayrılıktan sonra köyüne döner. Saga, köyüne vardığında haberci neşeyle boynuz trompetini öttürüp onun gelişini ilan etse de, evine ulaştığında umduğu mutluluğu bulamaz. Uğruna bütün fedakarlıkları göze aldığı sevgilisi kendisini beklememiş, üstelik de babasıyla evlenmiştir. Saga duygularına hakim olamaz. Karmaşık duygusal ilişkilerden bütün aileyi içine çekip yutan bir kan ve kin yumağı oluşur. Vahşi bir tabiat, kesin çizgilerle kotarılmış karakterler, geleneklerle duygu arasında bocalayan insanlar. Ouedraogo, Afrika sinemasının Avrupa’da en büyük yankı uyandıran filmlerini yaratmış önemli bir yönetmen.

Sırtlanlar (Hyenas)

Djibril Diop Mambéty, Senegal, 1992, Renkli, 103’

Küçük bir şehrin yoksul ama gururlu sakinleri önemli bir hanımın ziyarete geleceğini duyunca heyecanlanırlar. Hanımefendinin “Dünya Bankası’ndan daha zengin” olduğunu duymuşlardır. Acaba şehrin kalkınmasına yardımcı olacak mıdır? Ancak ikramlar ve methiyelerle karşıladıkları misafir, yüreğindeki sönmemiş bir acının intikamını almak için gelmiştir ve halkı hayrete düşüren bir koşul ileri sürer. Kinayeli bir ahlak dersi havasında gelişen hikaye birden olmadık ufuklara yelken açar. Perdedeki kahramanların açmazları, seyirciyi de bilinmez bir vicdan muhasebesine sürükler. Göz alıcı ama hayali Afrika dekorları ve giysileriyle sunulan bu kıssanın en şaşırtıcı taraflarından biri, İsviçreli oyun yazarı Friedrich Dürrenmatt’in ‘Yaşlı Hanımın Ziyareti (Der Besuch der alten Dame)’ adlı oyunundan uyarlanmış olması.

Faat Kine

Osman Sembene, Senegal, 2001, Renkli, 121’

Afrika sinemasının uluslararası alanda en tanınmış isimlerinden Sembene’nin hayatının son döneminde gerçekleştirdiği yapıtlardan biri olan bu filmde kadınlar ön plana çıkıyor. Faat Kine, dar boğazlardan geçerek tek başına bir yerlere gelmiş başarılı bir iş kadını. Kendi kurduğu hayatını kolayca paylaşacak bir insan değil, ama yaşlı annesi, tek başına büyütüp üniversiteye gönderdiği çocukları hâlâ sorumluluğu altında. Sembene’nin “Afrikalı kadınların günlük kahramanlıklarına bir övgü” olarak nitelendirdiği bu filmi, Afrika’nın çağdaş gündelik yaşamını gazete ve dergi kalıplarının tamamen dışında ama başka türlü beklenmedik ve parlak bir ışıkta görmek isteyenler için iyi bir fırsat.

Karmen Geï

Joseph Gaï Ramaka, Senegal, 2001, Renkli, 82’

“Aşk isyankar bir kuştur, kimse ona gem vuramaz”. Senegalli Karmen de tıpkı Bizet’nin operasındaki Carmen gibi bu mısraları şarkıya dökerek aşık olur, karanlık işlere dalar, özgürlüğünü ilan edip ayrılır ve bu uğurda her şeyi feda eder. Afrikalı Karmen, Fransız benzerinden daha bağımsız, fırtınalı ve pervasız bir hayat sürer. Gaï Ramaka bu uyarlamasında sevilen operadan aşina olduğumuz, ama hikayesi tamamen farklı bir kadın kahraman yaratıyor. Dakar’ın okyanus görüntülerine karşı gelişen bu müzik ve dans şöleni, Bizet’nin günlük hayatımıza sinmiş popüler aryalarına rağbet etmiyor. Filmin müzikleri Senegal müziklerinden ustaca seçilmiş örneklerden oluşuyor. Sözle tanımlanması zor, kökeninde melez, ama görünüşünü Afrika güneşinden, renklerini de Afrika desenlerinden alan bir yapıt.

Mutluluğu Beklerken (Heremakono)

Abderrahman Sissako, Mali-Moritanya, 2002, Renkli, 95’

“Gurbet daha yola çıkmadan başlar,” diyor yönetmen Sissako. Bir araba dolusu yolcu, okyanus kıyısındaki bir balıkçı köyünde bozulan arabalarının tamir edilmesini bekliyor. Aralarında talihini Avrupa’da deneyecek olanlar, ailesini ziyarete gelenler, ayrıca gidemeden hayatını kaybedecek olanlar var. Kişisel izlenimlerle örülmüş, yer yer anı yer yer de bir köyün tasviri gibi duran bu şiirsel ve doğaçlama film, gerçekle kurgu arasında belirlenmesi zor bir çizgide gelişiyor. Nefes kesici imgeler ve yönetmenin kendine özgü olağandışı mizahı seyirciyi gözlerini perdeden ayıramaz hale getiriyor. Sissako, Afrika’nın her yeni filmi heyecanla beklenen, ABD’de de epey yankı uyandırmış çağdaş yönetmenlerinden biri.

FESPACO Sinema Festivali Büyük Ödülü, FIPRESCI Ödülü Cannes Film Festivali “Belirli Bir Bakış”, 2003.

Drum

Zola Maseko, Güney Afrika, 2004, Renkli, 104’

Yeni Güney Afrika sinemasının bu gözde yapıtı, gerçek bir yer ve olayı perdeye taşıyor. 1950’lerde Johannesburg’da yayınlanan Drum adlı dergide başarılı bir gazeteci olan Henry Nxumalo, etliye sütlüye karışmayan spor yazıları yazmaktan bıkar, siyaset eleştirileri de içeren günlük konulara eğilmeye başlar. Bu değişilikten başta biraz kaygılanan editörü,yazıların ilgi çektiğini görünce yazarı cesaretlendirir. Ne var ki hükümetin gizli bir niyetinin keşfedilmesi işin rengini değiştirir. Johannesburg’un, Afrikalı sakinlerinin alımlı müzik ve eğlence dünyasını zamanın mekan ve dekorları içinde çekici bir şekilde yeniden yaratan bu film aynı zamanda yakın tarihimizeki dünyanın en acımasız siyasi düzenlerinden birinin de karmaşık bir resmini sunar.

FESPACO Sinema Festivali Büyük Ödülü, 2005.

Kanlı Kızlar Klübü (Les Saignantes)

Jean-Pierre Bekolo, Kamerun, 2007, Renkli, 97’

Şehrin renkli ışıklarıyla yer yer aydınlanan gecenin karanlığında iki genç kadın, önemli bir devlet adamının cesedinden kurtulmaya çalışıyor. Genç kadınlar amaçlarına ulaşmaya çalışırken fütürist mekanlarda olmayacak olaylarla karşılaşırken, arkalarında Mevungu diye anılan esrarengiz bir feminist güç vardır. En çok tartışılan Afrika filmlerinden biri olan Kanlı Kızlar Kulübü, bir video parodisi gibi görünse de, önemini şüphesiz Bekolo’nun ustalıklı kurgusundan alıyor. Godard’ı andıran atlamalı kurgu, üst üste bindirilmiş imgeler ve hepsinin ortaya çıkardığı beklenmedik renkli, zengin görsel ve işitsel doku.

Kuru Mevsim (Daratt)

Mahamat Saleh Haroun, Çad, 2006, Renkli, 96’

Tropikal Afrika’nın kurak mevsiminde tarım işleri durunca köy halkı ya başka işlere bakar ya da seyahate çıkar. Delikanlı Atim (Yetim) de torbasını alıp tozlu yollardan uzaktaki başkente doğru ilk kez yola koyulur. Ancak havada bir gerginlik vardır. Yıllar süren iç savaştan sonra barış vaadi ile gelen hükümet geçmiş çatışmalarda suç işleyenlerin hepsine af çıkardığını ilan etmiştir. Haber mağdur ailelerini galeyana getirir, karmaşaya yol açar. Atim de gizli bir görevle şehre gönderilmiştir. Çantasında yıllar önce ölen babasının silahı vardır. Ne var ki şehirde bir canavar ararken istemeden kendini bir baba-oğul ilişkisi içinde bulur. Farkına varmadan ahlaki değişim yaşar. Kum tepelerinin ardındaki köyüne döndüğünde olgunlaşmış başka bir insandır.

Istanbul Modern Basin Bulteni

http://www.istanbulmodern.org/

2011'in En iyi Filmleri Anketi

2011-12-13T00:09:00.001+02:00

Eğer blogumuzu sık sık takip ediyorsanız farkettiğiniz ilk şey blogda eskiye nazaran çok daha az yazı çıktığıdır. Hayatın öncelikleri blogun önüne geçince son dönemde blogdan fazlasıyla uzakta kaldık. Genelde film incelemeleriyle blogun varlığını sürdürdüğümüz için okuyucuların sadece bazı filmlere ilişkin bilgilere ulaştığı bir blog hüviyetindeyiz. Bundan sonra da okuyucularla daha içiçe bir blog olabilmek adına zaman zaman hem eskiden düzenlediğimiz küçük çaplı yarışmalara hem de okuyucu kitlesinin genel olarak film zevkini daha yakından tanıyacağımız anketlere yer vermeye çalışacağız. Bu bağlamda geride bırakıyor olduğumuz 2011 senesinin en çok göz önünde olan filmlerini Sigara Yanıkları takipçilerinin oylamasına sunuyoruz. Liste çok kısa ve muhakkak listede olmayan bir çok iyi film var ama anketi sadece sekiz filmle sınırladık. Eğer bu filmler dışında bir film sizin için sinema adına 2011 senesinin hatırlanmasına vesile oluyorsa yorum olarak belirtmenizi bekliyoruz.

Dip Not: Blog Ödüllerinde geçtiğimiz sene olduğu gibi bu sene de bizlere oy vererek yarışmanın ilk etabını geçmemizi sağlayanlara ayrıca teşekkürler.

Hayal ve Hakikat Sergisi - Istanbul Modern

2011-12-12T14:49:00.002+02:00

16 Eylül 2011 – 22 Ocak 2012

İstanbul Modern, “Hayal ve Hakikat - Türkiye’den Modern ve Çağdaş Kadın Sanatçılar” sergisi kapsamında düzenlediği etkinlikleri aralık ayında da sanatçı konuşmaları, söyleşiler ve atölyeler ile sürüyor. Burcu Pelvanoğlu, Zeynep İnankur ve Evrim Altuğ’un moderatörlüğünde gerçekleşecek sanatçı konuşmalarına bu ay sergide yer alan Azade Köker, Şükran Moral, Gülay Semercioğlu, Bilge Alkor, Tomur Atagök, Handan Börüteçene, Selda Asal, Seda Hepsev ve Mürüvvet Türkyılmaz katılacaklar. Gülden Arsal, A. Senem Donatan, Suzan Karaibrahimoğlu ve Dilara Kızıldağ, “Amargi Deneyimleriyle Geçmiş 10 Yılın Hayal ve Hakikatleri” başlıklı söyleşiye katılarak, 10 yıl önce bir grup kadının bir araya gelerek kurduğu Amargi’nin, içinde yaşamak istediği dünyaya dair kurduğu hayali anlatacak. Kadınlara özel Biz Bize Buluşmalar başlıklı atölyede ise bu ay AtılKunst yer alacak. Gözde İlkin, Gülçin Aksoy ve Yasemin Nur’un oluşturduğu AtılKunst sanatçı kolektifi, “Hayal ve Hakikat” sergisi kapsamında, İstanbul Modern koleksiyonunda yer alan kadın sanatçılar üzerine bugüne kadar yapılmış okumaları ironik bir biçimde bir araya getirip, bir sesli tur hazırladı. Atölyede katılımcılar, bu yaratım sürecinin bir benzerini deneme olanağı bulacak. Sergi etkinliklerine katılım ücretsiz. “Hayal ve Hakikat” sergisinin tüm etkinlikleri Tamara Mansimov’un katkılarıyla gerçekleştiriliyor.

La Haine Üzerinden Vinz'e Mektup

2011-11-28T09:00:00.001+02:00

İnsan,silah ve tekrar insan. Kadraj üçünü kaldıramaz venamlunun ucundaki insan mutlaka kadrajdan çıkmak zorunda kalır. Ölüm kazanır.

Peki bu sefer namlunun ucunda kim var Vinz? Silahımızı kimedoğrultuyoruz? Her sinirlendiğimizde hıncımızı alacak birilerini bulmamız mıgerekiyor? Polisler,ırkçılar ve sistemin yanlışları. Her zaman sorun halinegetireceğimiz birileri vardır. Polisler evin etrafındadır,dazlaklar için iki sokak ötesi yeterlidir ve anlaşamadığımız bir dolu insan var. Peki esas sıkıntı dolu silahla adam olunuyormu Vinz? Öldürmeye yakın olan ölüme de bir o kadar yakındır. O silahın belindeolmasının bir nedeni de bu değil midir? Eğer eğitim alsaydın silahı belinetakanın sen değil her gün küfrettiğin dünya düzeni olduğunu da fark ederdin Vinz.Bu düzen senden hem ölmeni hem de öldürmeni bekliyor. Sen de bu düzenden her sıkıldığında silahınasarılıyorsun bir nevi oyunu bozmak istiyorsun ama bir gün içinde düzeni silahlakim değiştirebilmiş ki Vinz?

Özgüven önemlidir,saygınlık önemlidir ve belinde SmithWesson var ise her ikisine de kolay yoldan ulaşırsın. Bilirim Taxi Driver filmini de çokseversin. Her sabah aynanın karşısında Traviscilik oynayarak meşhur repliği hayatına kazıdığını dabilirim. Belki de günün birinde repliği kullanmayı da düşünüyorsundur. Mermileriyle kötüleri yenen anti-kahraman Bickle. Toplumun dışlanmışı olduğu için mi Travis'i kendine yakın buluyorsun yoksa banliyöde yaşayan her çocuğun rol idolü Travis midir? Silahlar böyle filmlerde çok işe yarar da Paris de başına sadece dert açar bunun farkında değil misin Vinz? Silah ölümün kokusunu alır ve sen bugün olduğundan farklısın.

Her zora sıkıştığında belinde silah taşıyor olmanın özgüvenivar Vinz. Peki bir silahla kaç kişiyi öldürebilirsin? Polisleri yok edebilirmisin? Peki ya ırkçıları? Geçinemediğin insanları bile yok edemezsin Vinz. Ayrıcaiyi polisleri ne yapıcaksın? İntikam silahla mı alınır? Değişmesi gerekenininsanlar değil de olgular olduğunun farkına ne zaman varıcaksın? İnsanlarıöldüren silah değil gene insanlardır ve karamsarlığı da insanlar getirir.Dünyanın kötülükleri de biziz Vinz. Dünyanın bizim olduğunu zannediyorsun değilmi? Oysaki dünya sahipsiz ve biz sadeceişgalcileriz. İyi ve kötü huylarımızla. Keşke elindeki silah kötülülüklere ateşedebilseydi. Şiddeti silahla yok edebilmek ironik geliyor değil mi? Peki ırkçılığıyok edebilsek Vinz? Gecenin bir yarısı sırf renginden dolayı arkadaşlarınasaldırılması seni silahına yöneltiyor değil mi? Haksız olmadığın gerçekler varama ölüm haklılığı korur mu? Paris banliyölerindeki polislerle lüks semtlerinpolisleri bile aynı değil Vinz. Bunun sen de farkındasın. O silahla keşke toplumsalsınıfları da yok edebilsek. Lafı açılmışken kapitalizme de silahınla ateşedebilir misin? Zira bilirsin eşitsizliğin ucu oraya kadar gidiyor ve onu dabizler yarattık ve ancak bizler öldürebiliriz. Şimdiye kadar her şey yolundadediğimiz her olgunun önüne geçmen gerekiyor.

Elinde Smith Wesson’ı tutuyorsun ve gördüğün gibi ateşedilebilecek bir çok olgu var. Mermilerin hepsine yetmeyebilir ama insanlığıöldürmekten daha değerli değil midir Vinz? Ama gerçek şu ki olguları yokedemedikçe birbirimize daha çok saldırıyoruz. Düzeni kıramadıkça çarpıştığımızrenklerimiz,dillerimiz ve sınıflarımız oluyor. En sonunda ise küfürler saçarak silahı birbirimize doğrultuyoruz. Oyunun sonunda yeri geliyor senölüyorsun, yeri geliyor ben ölüyorum ve mutlaka o mermiyi insanlık yiyor.

Çarşıya İnen Yol

2011-11-21T13:00:00.001+02:00

Türk usülü olsun diye şöyle başlayalım:

Her ne kadar Mclaren's Irish Pub veya New York sınırlarında çekilen herhangi bir filmi ortaya atıp üzerinden yazıp turatma ihtimalim olsa da eskilerde kalmaya başlayan bir seriyle, gezi yazılarıyla devam edeyim istiyorum.

Dört aydır Amerika'da olmanın gözlemiyle bir yazı yazmak elbette efradını cami ağyarını mani cihetinden her türlü inceliği anlattırmasa da bize, Central Park adlı güzide yerden başlayabiliriz herhalde ufak tespit ve yol işaretçilerimize. Barcelona'dakı Güell Park kadar artistik detaylarla dolu olmasa da büyüklüğü ve konumuyla sürümden kazanıyor bu park puanları. Yemyeşıl çimlerinde havanın güneşli olduğu bir günü yakalarsanız eğer, bir köşesinde koskoca bir müzik grubu kadar müzik aletleri olan bir grubun şarkıları ile dersini çalışan bir doktora öğrencisini flu yapıp ön tarafa da net bir biçimde bir çift frizbi oynayan adamı ve sizin gibi normallikten göze batmayan birini koyabilirsiniz. İçindeki yapay göllerde facebook profil fotoğrafı çektirip, gökdelenler arasındaki bu kapitalist köyde yetmiş iki milletten yetmiş iki çeşit pedicapçiden biriyle muhabbet dolu bir gezintiye çıkabilirsiniz. Ben kültür insanıyım uleayn/ayol diyen varsa da onlar da New York Metropolitan Museum öncesi hayvanat bahçesi ile geçiştirebilirler Central Parkı. Gitmişken Madagaskar filminin ilk sahnesinin ve şimdi yazıyı yazarken direk düşünemediğim bin tane daha filmin sahnelerinde yürüyebilirsiniz.

Bizim koskoca New York diye bildiğimiz yerin aslında Manhattan adlı bir ada olduğunu öğrenmek üzücüydü. Sadece bu Manhattan adlı gecekondu mahallesı yapar gibi gökdelen yapmış insanların her tarafa böyle binalar yapsalar bir deprem anında gerginlikten ne güleriz diye düşündüm burada. Özellikle kendinden bahsedilmesi gereken bir gökdelen var ki adı koskoca New York eyaletıyle aynı namı taşıyor: Empire State Building.

Bir gün yolunuz düşer de bu binaya çıkacak olursanız saatli maarif takvimi yahut gül desenli fazilet takviminden akşam ezanının New York saatine bakıp çıkmanızı salık veririim. Zira, her tarafı koylarla, okyanuslaarla, kendini çok yüksek zanneden binalarla ve küçük küçük milyonlarca insanla dolu bu şehri bir de her biri sanki ben de buradayım dercesine titreyen ışıklarla da görün gündüz gözüyle gördükten sonra. Alternatif akımın bu güzelliğini izlerken Nikola Tesla ve Thomas Edison'un hikayelerinin iki sokak -tövbe:blok- arkada geçtiğini düşünüp, aşağıda yürüyen çiftin Ashton Küçüker ve Dimi Moore olma ihtimallerinin ilk defa bu kadar yüksek olduğunu hayal edebilirsiniz. Belki yanınızdaki amcalardan biri işi ileri götürüp zırt pırt ayrılan bu insanların biriyle bir cafede barda karşılaşsa onunla çıkabileceğini bile düşünüyordur; bedava değil mi bu işler arkadaşım!

İşte böyle güzel bir bina bu 1929 yapımı hala buraların en yükseği arkadaş!

New York'un mutfağıyla ilgili yüz tane yer tavsiyesi verebilir durumdayım ama öyle egzantirik tatlardan bıkmam sanan beni bile iki haftada ah ananmın çorbası seviyesine getiren bu mekanla ilgili size Türk mekanları sayayım güzel güzel. Times Meydanına en yakın restoranlardan olan, lion King'i geçince hemen sağda olan bir yer var, adı Dervish, ondan daha iyi olduğunu düşündüğüm ama Brooklyn gibi Beşiktaş'a nazaran Kadıköy gibi uzaklıkta kalan Taci Restaurant ki Türklerin çoğu bilir, yine Manhattan'da Turkısh Kebab House ilk üç tavsiyem olsun. Helal et noktasında bunlarla ilgili sıkıntı da yok, helallikle ilgili sıkıntısı olmayanlara zaten her yer Trabzon, her yerde çok süper yemekler var-mış. Genelde salatalarının iştah açıcılığından ne süper yermiş la bura diye not verdiğim İtalyan yerleri var ilk aklıma gelen.

Amerikan kültür ve gündelik hayatına çok girmeyeceğim ama yine de Amerikalı bir "oturan boğa" yahut ilk yerleşen İngiliz Fransız gruplarından bir kişi bile yok burada birebir muhabbet ettiğim aşağı yukarı bin tane insandan. Dünyanın her yerinden bir sürü insanı toplayıp yeni bir millet oluşturmuşlar advanced toplum mühendisliği dersi verir gibi. Burada yetmişiki milletten yetmişiki farklı hayat tarzı o belirlenmiş sınırların içerisinde yaşanılıyor velhasılı kelam. Konuştuğum insanların en eskisi buraya 70 sene önce dedesi yerleşmiş olan bir yaşlı adamdı. Diğerleri Amerika var dediler geldik kabilinden toplanmış insancıklar işte. Metroda her durakta civarların kime ait olduğunu zamanla çıkarabiliyorsunuz misal. Bir yer var, insanların esmerlik ortalaması Fedon ve üzeriyken belli bir muhite Little Italy, bir başka yere Chinatown denmiş. Yahudiler ise o kadar her yerdeler ki iehre gayriresmi Jew York diyenler var oldukça.

Müzeler kısmına pek girmeyeceğim zira kültür sanat aktivitelerine kız tavlama ekosistemi olarak bakan bir insan grubuyla tanıştıktan sonra oradaki herkesle ilgili evhamlıyım arkadaş. Ama New York'ta bir sürü müze var. Sadece şu girişte tamam bana bir şey olursa ben sorumluyum, naparsanız yapın kabul ediyorum yazısına imza attırılan süprizlerin müzesini anlatasım var. Girişte size verilen bir kat elbise ile ve müzikler kokular ile noluyor olduğunuz bu müzede zaman zaman sizi bir kaydıraktan ki 8-10 metre uzunluğunda ve oldukça dik, kaydırıp aşağıda olan şeyi her gün değiştirdikleri bir aksiyona yolluyorlar, zaman zaman ise ıslatıyorlar, boks ringine çıkarıyorlar vs. Şaşırtmak için düşünülmüş ve şaşırtmasına şaşırılmayan bir müze son raddede. Hem de sadece 12 dolar.

New Jersey farklı bir eyalet olmasına rağmen New York'a o kadar yakın ki siz de inanamıyorsunuz. Bu eyalet dedikleri şey aslında bayağı büyük, mesela Teksas eyaleti Türkiye'den büyük ama özellikle etliekmek ve lahmacunun feriştahını yiyecem lan illa diyenlerin yolunun düştüğü New Jersey bir dolmuşla yarım saat mesafede. Denizin üstüne kurdukları onlarca Boğaz Köprüsü yetmiyor ki bu insanlara, altından da tüneller açmışlar ve bir tünel sonrası hemen New Jersey. Eminönü'den girdiniz, Üsküdar'dan çıktınız gibi düşünün. Ben New Jersey'i daha çok sevdim çünkü lakabı Garden State olan bu şirin yer yemyeşil ve park sorunu gibi bir tezahürü olan kalabalıklıktan uzak. Arkadaşımın evine geceyarısı gittiğimiz bir günde çöpleri karıştıran rakunlar manzarasına bakarak çerezimizi yedik misal. Sabah kalkış da kolay oluyor hava temizliğine bağlı olarak. Türk nüfusunun toplandığı yerlerden birisi olması da cabası. Caba ne demekse :)

Macera dolu fırsatlar ülkesi ile son olarak da sixflags çakması adlı koccaa lunapark anımızı anlatayım hazır gözümde canlanmışken. Artificial Intelligence filminde de görülen bir dönmedolap var, Coney Island'da, orası olması lazım, gittiğimiz bir lunaparkta misafirimiz olarak gelen çocuklardan birisinin ısrarı üzerine bir araca bindik. Koltuk az bir şey ıslaktı ve ben cebimden mendilimle onu kuruladım, görevlinin bıyıkaltından gülmesini farkederek. Biz kemerleri bağladık ve oyuncağın hareket etmesiyle lunaparkta hayat durdu, herkes bizi izlemeye başladı. Araç bir yüksekliği çıktı ve aşağıdaki su birikintisini görünce ben bir taraftan karşıdan yüzlerimizin aldığı komik halleri çeken fotoğraf makinesini, bir taraftan az önce bıyık altından gülen elemanın şimdiki kahkahalarını bir taraftan da lunaparkın dışında bile toplanmış olanların bizi izlediğini düşüneyim dedin ki daha bitiremeden o suya cumburlop girdik. Gökyüzünden kova kova sular atıldı üzerimize, son altı ayda duş alırken falan harcamış olduğum toplam su kadar suya maruz kaldık herhalde. İnerken alkışlar eşliğinde inmek herhalde bu ıslak günün tek tebessüm ettiren tarafıydı.

Burada insanlar memleketlerinin hasretine düşmüş bunca hayalgerçekleştiren etmene rağmen. Hayallere doymayan insanoğlu burada memleketinin toprağına çıplak ayakla basmayı, ezan sesinin Burası Türkiye demesini, çocuğunun mevcut kültürde bir türlü öğrenemdiği kendi kültürünü öğrenmesini diliyor. Yaşlıların birçoğu, Türk olsun yabancı olsun, memleketlerine gömülmek istiyorlar. Farelerin cirit attığı, insanın beş kuruş değerinin gökdelen tepelerinden daha net görüldüğü bu yerde durmak istemiyorlar pek. Özgürlüğü bu altın kafeste yaşamak istemiyor insanların çoğu. Sessizlikleri bir şey düşünmediklerinden değil, anlatılması güç şeyler düşündüklerinden böyle umarsız umarsız bakıyorlar herhal.

Melancholia

2011-11-14T20:00:00.001+02:00

Önce bir özet vardır. Dünyanın vazgeçilmezleri,yüklerimiz,geridebırakılanlar ve Melankoli. Sonrasında yıkım. Bir de bu saydıklarımızın detaylarıvardır. İnsanı melankoliye götüren ve sonunda yıkımın nedeni olan detaylar.Detaylar Justine’de saklıdır, yıkım Claire’a saklanır. Sonsuzluk ise aklınmağarasında gizlidir.

Bol miktarda spoiler içerir.

Justine

Açılış sekansında düğünlerine limuzin ile giden Michael veJustine çiftinin mutluluklarına tanık oluruz. Herşey olması gerektiği gibidirve yaşadıkları aksaklık dahi onların moralini bozmayacak cinstendir. Fakatgökyüzündeki değişimin evreleri aynı gece Justine üzerinde de etki yaratmıştırve babasının dediği gibi hayatındaki en mutlu geceyi geçiren Justine bir andayalnızlığın ve yıkımın pençesine düşmüştür. Melankoli gezegeni yaklaştıkcaJustine’in melankoli hastalığı artmaktadır.

Herşey Justine'da açığa çıkan melankoli hastalığı ile başlamıştır. Düğün gecesi ve gece boyunca yaşanılanlar insanın her daimkendi emelleri uğruna hareket ettiğini açığa çıkarır. Örneğin; ajans patronudüğüne ve çifte ilişkin konuşma yaparken reklam sloganını aramaktadır. Diğeryandan Justine’in anne ve babası kızlarının mutluluğu üzerinden bitmiş olanevliliklerinin kavgasına devam etmektedir. İlgi odağı olma sorunsalı geceboyunca ön planda olan her bireyde zaman zaman belirir. Keza düğününorganizatörü olan Claire gecenin mahvedildiğini düşünür ve bunu bir hakaretolarak algılarken eşi düğün masraflarını karşılayarak cömertliğini gözler önünesürmektedir. Kurtarılamayacak burjuva ahlakının örnekleri gece boyunca gerilimeneden olmaktadır. Gecenin belli normlara göre ilerlemesi ise tamamen duygudanyoksundur. Zira burjuva kanadı duygudan ziyade zarafetin ve ihtişamınpençesindedir. Ayrıca kadın karakterler tekrar tekrarkötülüğün başlangıcı olarak sunulur. Zira Justine ve annesi gerilimin anakaynaklarıdır. Diğer yandan Michael ilk bölümün tek iyi olgusudur. İyiliği vesaflığı ilk bölümde sembolize eden tek kişidir.

Clarie

İnsanlar yardım etmenin verdiği huzurun yanı sıra başkainsanların kendilerine muhtaç olmasından da güç alırlar. Clarie böyle birkarakterdir. Kardeşi Justine’in ruhsal ve fiziksel yönden düştüğü çöküntüesnasında ona yardım ederek kendi ruhunu tatmin etmektedir. Kibiri elden bırakmadan,modernizmin başrolünü oynadığı bir hayatta kişisel buhranların içine düşmüştür.Melankoli gezegeninin yaklaşmasındandolayı hayatından endişe etmektedir lakin görüyoruz ki endişe ettiği hayatınelle tutulur bi yanı bulunmamaktadır. Baskıcı bir karakterin eşine ve çevresinedayatmaları çerçevesinde geçen birhayatın izleri vardır.

İkinci bölümde Claire; yapay modern yaşamın aklın vedoğaüstü olaylar karşısındaki çaresizliğini simgeler. Justine insanınyalnızlığını hiçbirşeyin kurtaramıyacağını düşünür ve yokoluşa kendini hazırlamıştırzira hepimiz öleceğiz ve yalnızlığınpençesine takılmış durumdayız. Bu nedenledir ki Justine düğün gecesi estetikyaşamdan kendini soyutlamış, aklın ve mantığın doğrultusunda melankolihastalığına tutulmuştur. Tüm insanlığın melankolisini Justine yaşar. Claire isesadece kaçınılmaz sondan kaçmaya çalışarak sonsuzluğa ulaşmaya çalışmaktadır.

Mutlak Son

Melankoli gezegeninin yaklaşıyor olması bir metafordur.Mutlak sona insanlık gene kendi elleriyle ve düşünceleriyle ulaşacaktır.Metaforun kullanılması insanın kendi hayatı adına yapacağı endişeyi gözlerönüne sunmak amacıyla planlanmıştır. Böylece son sekans insanın yalnızlığından soyutlanıpsonsuzluğa ulaşmasını hedef alır. Claire; Justin ve oğluyla birliktemalikanenin bahçesinde tahta parçalarından mağara kurarak bir nevi Platon'unmağarasına giriş yapmıştır. Bu son sahnede de sembolize anlatımı tercih edenTrier böylece insan yalnızlığının soyut yaşamdan ayrıştırılarak ancak aklın vemantığın mağarasında sonsuzluğa ulaşabileceğini bunun dışında insan soyunun yokolmaya mecbur olduğunu anlatmaya çalışmıştır.

Even The Rain

2011-11-10T09:05:00.001+02:00

Icíar Bollaín'in yönetmenliğini yaptığı Yağmuru Bile, Bolivya'ya belgesel çekmek için giden bir film ekibinin başından geçenleri anlatıyor. Yönetmen Sebastian (G.G. Bernal) ve yapımcısı Costa (Luis Tosar) Bolivya'ya vardıklarında, Kristof Kolomb'un keşfettiği Cochabamba'da sömürgeciliğe ve köleliğe ilk karşı çıkan rahipler Bartolome de las Casas ve Antonio Montestinos'un hayatını çekip bir an önce ülkelerine dönmek isterler. Bütçeleri çok kısıtlı olduğu için Costa normalde ekipman yardımı ile yapması gereken işleri yerlilere yaptırır, figüranlara çok düşük ücretler öder ve bundan gururla arkadaşlarına bahseder.

Kızıyla beraber belgeselde rol alan Daniel, aynı zamanda bölgede su sıkıntısı yaşayan halka gösterilerde liderlik etmektedir. Daniel, bu gösterilerden birinde tutuklanınca Costa rüşvet karşılığında onu hapisten çıkartır ve bir miktar para vererek film bitene kadar olaylardan uzak durmasını ister. Film bitiminde tekrar hapse döneceği üzerine de hapishane müdürüne söz verir. Çekimler bitince Daniel kaçar ve gösterilerde yaralanan kızını kurtarmak için karısı gelip Costa'dan yardım ister. Filmin başında yerlilere karşı daha duyarlı olan Sebastian, yükselen gerilim yüzünden bölgeden ayrılıp başka bir yerde kalan çekimleri tamamlamak için ısrar ederken, başlarda duyarsız olan ve paradan başka bir şeyi önemsemeyen Costa, Daniel'in kızını kurtarmak için isyancı halk tarafından kapatılan ve polisle çatışmaların yaşandığı mahallelere gider. Eşzamanlı olarak anlatılan iki hikâye de aslında 500 yıl önce olanlar yine tekrarlanmaktadır. Bir zamanlar altın için sömürülen insanlar şimdi su için sömürülmektedir.

Daniel elinde megafon yaptığı bir konuşmada sorar:
-Bundan sonra neyi alacaklar? Nefesimizdeki buharı mı, alnımızdaki teri mi?

Filmin sonunda Daniel Costa'ya kızının hayatını kurtardığı için teşekkür ederken tekrar gelip gelmeyeceklerini sorar. Costa "Hayır" der. Artık emperyalizmin her çeşidi bölgeden çekilmelidir.

Konuk Yazar : Burcu Polat Çam

http://yasamingenisozeti.blogspot.com

V For Vendetta

2011-11-04T09:00:00.001+02:00

Bugün 4 Kasım. Yarın “Uluslararası Dünya V for Vendetta” bayramı. Twitter, Facebook gibi sosyal paylaşım sitelerine ileti olarak “remember, remember the fifth of november” yazarak bayramı coşkuyla kutlayacağız. “Bu maske kurşun geçirir ama fikirler kurşun geçirmezdir” cümlesi filmin popülizminin birkaç temel direğinden biri. Ancak gerçekten savunulacak bir fikir var mı veya filmde savunulan fikir ne kadar sağlıklı? Yoksa insanları bu kadar heyecanlandıran yalnızca bu aforizmanın şatafatı ve gaza getiriciliği mi? Bunları düşünmek lazım.

Bu filmi analiz ederken her zaman göz önünde bulundurmamız gereken unsur filmin bir anarşizm modeli olarak sunulmuş olması. Ancak anarşizm bir ideoloji, insanların içerisinde yaşayacağı bir toplum düzeni iken film bir vendetta’dan (intikam, kan davası) bahsediyor. Devletten veya her hangi bir iktidardan çekenlerin, ezilenlerin önüne bir intikam ve korkusuzluk modeli sunuyor.

İzleyenin tarafını belli etmek için yönetmenlerin birkaç ucuz numarası vardır. Bazı sahnelerde öldüğünde izleyicinin “oh geberdi” diyeceği insanlar genel ahlak kurallarına aykırı –hatta biraz fazla aykırı- davranışlarda bulunurlar ve filmin kötüleri ilan edilirler. Bu sahnelerden sonra iyi olanı bellemek daha kolaydır. Ya bu kötüler karşısında dimdik duran onurlu adamlar veya kötüler tarafından ezilenler yani mağdurlar. Filmin başında Evey’i köşede kıstırıp tecavüz etmeye çalışan fingermanlar (günümüzdeki çevik kuvvet gibi bir polis gücü), pedofili bir papaz, eski zalim komutan yeni zalim hükümet yanlısı haber spikeri; iyi ve haklı adam V tarafından layık oldukları ölümü tadarlar zira. Bu ucuz “iyi ve kötü” tanımlaması ardından iyi adamın bir meselesi olduğunu anlarız. V son yüzyılın en önemli sosyal meselelerinden birine “devlet terörüne” kafayı takmıştır. Evey’e çektiği nutukların bir kısmında der ki: “toplumlar kendi devletlerinden korkmamalı, devletler kendi toplumlarından korkmalı” ve “ şiddet iyi amaçlar için kullanılabilir”. Filmin ayakta kalmasını sağlayan diğer temel direkler de bu cümleler.

İlkini ele alalım: “toplumlar kendi devletlerinden korkmamalı, devletler kendi toplumlarından korkmalı.” Benim okuduğum öğrendiğim anarşizm; insanın üzerinde tanımlanan, insana hükmeden her şeyin kaldırılmasıdır. Bunların başında iktidar (devlet) ve sahip olmak (mülk) gelir. Ancak V’ye göre anarşizm, bunların ortadan kaldırılması değil yer değiştirmesidir. Filmde de devrim diye öngördüğü şey bir iktidar ve korku takasıdır. Aynı şekilde geniş kocaman malikhanesindeki organik yiyecekleri, sanat eserlerini devletten çalmakla övünmektedir. Yani diğer anarşizm kuralı mülksüzlüğü de mülkün devri olarak algılamaktadır. Bence bunun ideal anarşizm kavramıyla alakası yok. Aslında V’nin öngördüğü devrimin gerçekleşmiş biçimi Fransız devrimidir. O zamanki ezilen taraf burjuvalar devletten ve aristokrasiden temiz bir intikam alır ve kendi iktidarını kurarlar. Ancak görüldüğü gibi bu hiçbir şeye yaramamıştır. Yeni kurulan burjuva iktidarı günümüzde başka bir sınıf insana zulmetmektedir.

Diğer cümle: “şiddet iyi amaçlar için kullanılabilir”. Bu ise her hangi bir ideolojiyi bağlamaksızın kesin olarak karşı çıktığım bir mantık. Her şeyden önce “iyi” olanı nasıl belirliyoruz? Bunun için ortak bir yargı kurulu mu var bu iyidir bu kötüdür diye karar veren? Herkesin iyi anlayışı farklı olduğunda insanlar kendi iyileri için şiddet kullanmaktan imtina etmediklerinde nasıl çıkıp savaşa hayır diyebileceğiz? Çok yakın ve basit bir örnek: 31 Ekim Pazar günü Taksim'de polislere bombalı saldırıda bulunan adam bir V maskesi taksaydı ve farzı misal evinde yapılan aramalarda evinin “şiddet iyi amaçlar için kullanılabilir” yazılarıyla donatılmış olduğu gözükseydi bu adamı haklı mı ilan edecektik? Bunun yerine daha temelli ve daha eski bir özlü sözle bu paragrafa nokta koyayım: “şiddet, şiddeti doğurur”.

Filmin ortalarında V, Evey’e korkusundan arınması için bir oyun oynar. Onu bir hücreye tıkıp V’nin yerini söylememesi durumunda işkence ve ölümle tehdit eder. Bütün işkenceye ve tehdide rağmen Evey hiç bir şey söylemez ve ölüm korkusundan arınmış olur. Böylelikle özgür olur ve artık zulmedenlerin karşısında korkusuzca durabilecektir. Müritlerini ölüm korkusundan arındıran V’nin amacı diğerlerine korku salmaktır. Ancak ölüm korkusu insanın hayatta olduğunun, var olduğunun ispatıdır. Sevdiği biri olanlar, bir umudu olanlar, hırsı olanlar, birilerinden nefret edenler yani hayatı yaşayanlar ölmekten korkarlar. Kaybedecek hiçbir şeyi olmayanlar için ölmek önemsizdir. Ancak ideal toplum düzeninin kaybedilecek hiçbir şeyi olmayanlardan kurulmuş olması o düzeni pek de ideal yapmaz. Klişe ama gerçek: “hayat güzeldir”.

Bir sahnede bu olaylarla ilgilenen müfettiş Finch yardımcısına şu soruyu sorar: “eğer senin devletin 100.000 kişinin öldüğü bir biyolojik saldırıdan sorumluysa ve bundan eminsen ne yapardın?” Devletlerin eli kanlı, (kendi devletimiz de dahil) bunu biliyoruz. Polis neredeyse dünyanın her yerinde halka zulüm ediyor, bunu da biliyoruz. Elbette ki susmayacağız, hakkımızı arayacağız ancak bunun yolu bu olmamalı. Bütün sağlam anarşistlerin dediği gibi anarşist devrim şiddetsiz devrimdir. Bakın “Mülksüzler” kitabında bahsettiği odocular halkıyla anarşizmin en güzel tanımını yapanlardan biri Ursula K. Le Guin kitabı için ne diyor:“odoculuk anarşizmdir. Sağı solu bombalamak anlamında değil: kendine hangi saygıdeğer ismi verirse versin bunun adı tedhişçiliktir (terörizm).”

İntikam insanoğlunun belki de en ilkel içgüdülerinden biri. İyi adam filmin sonunda kötülerden acımasızca intikam aldığında bütün izleyicinin içindeki yağlar erir. Bu tür şiddet içeren filmler bir nevi 20. yüzyıl eğlencesidir. Ancak şiddetin eğlence düzeyinde bile sinemada kullanılması bir çok kesim tarafından insanları şiddete özendirmesi sebebiyle eleştiriliyor. Bunun üzerine şiddeti hayal dünyasından çıkarıp gerçek hayatta yaşanan olayların çözümüne alternatif olarak sunarsak çok daha büyük bi hata yapmış oluruz. Tıpkı "Kurtlar Vadisi", "Inglorious Basterds", "Machete" gibi "V for Vendetta" da bu hataya düşmüş bir film. Bu yüzden intikam ve şiddet gerçeklikten uzak, tamamiyle hayal ürünü -Kill Bill gibi- filmleri aşmamalı.

Not: Bu yazı 4 Kasım 2010'da yayınlanmıştır.

İngiliz Bağımsız Film Ödülleri

2011-11-01T19:28:00.002+02:00

İngiliz aksanını, ingiliz mizahını sevenler için güzel bir tavsiye listesi oluşturacak İngiliz Bağımsız Film Ödüllerinin adayları açıklandı. Ödüller 4 Aralıkta sahibini bulacak.

En İyi İngiliz Bağımsız Filmi:

Senna
Shame
Tinker Tailor Soldier Spy
Tyrannosaur
We Need To Talk About Kevin

En İyi Yönetmen:

Ben Wheatley – Kill List
Steve McQueen – Shame
Thomas Alfredson – Tinker Tailor Soldier Spy
Paddy Considine – Tyrannosaur
Lynn Ramsay – We Need To Talk About Kevin

En İyi Çıkış Yapan Yönetmen (Douglas Hickox Ödülü):

Joe Cornish – Attack the Block
Ralp Fiennes – Coriolanus
John Michael McDonagh – The Guard
Richard Ayoade – Submarine
Paddy Considine – Tyrannosaur

En İyi Senaryo:

John Michael McDonagh – The Guard
Ben Wheatley, Amy Jump – Kill List
Abi Morgan, Steve McQueen – Shame
Richard Ayoade – Submarine
Lynne Ramsay, Rory Kinnear – We Need To Talk About Kevin

En İyi Kadın Oyuncu:

Rebecca Hall – Awakening
Mia Wasikowska – Jane Eyre
Myanna Buring – Kill List
Olivia Colman – Tyrannasour
Tilda Swinton – We Need To Talk About Kevin

En İyi Erkek Oyuncu:

Michael Fassbender – Shame
Brendan Gleeson – The Guard
Neil Maskell – Kill List
Gary Oldman – Tinker Tailor Soldier Spy
Peter Mullan – Tyrannosaur

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu:

Felicity Jones – Albatross
Vanessa Redgrave – Coriolanus
Carey Mulligan – Shame
Sally Hawkins – Submarine
Kathy Burke – Tinker Tailor Soldier Spy

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu:

Michael Smiley – Kill List
Tom Hardy – Tinker Tailor Soldier Spy
Benedict Cumberbatch – Tinker Tailor Soldier Spy
Eddie Marsan – Tyrannosaur
Ezra Miller – We Need To Talk About Kevin

En İyi Yeni Oyuncu:

Jessica B. Findlay – Albatross
John Boyega – Attack the Block
Craig Roberts – Submarine
Yasmin Paige – Submarine
Tom Cullen – Weekend

En İyi Prodüksiyon:

Kill List
Tyrannosaur
Weekend
Wild Bill
You Instead

En İyi Teknik:

Chris King, Gregers Sall (Kurgu) – Senna
Sean Bobbitt (Görüntü Yönetmeni) – Shame
Joe Walker (Kurgu) – Shame
Maria Djurkovic (Yapım Tasarımı) – Tinker Tailor Soldier Spy
Seamus McGarvey (Görüntü Yönetmeni) – We Need To Talk About Kevin

En İyi Belgesel:

Hell and Back Again
Life in a Day
Project Nim
Senna
TT3D: Closer to The Edge

En İyi İngiliz Kısa Filmi:

0507
Chalk
Love at First Sight
Rite
Rough Skin

En İyi Yabancı Bağımsız Film:

Animal Kingdom
Drive
Pina 3D
A Separation
The Skin I Live In

Raindance Ödülü:

Acts of Godfrey
Black Pond
Hollow
Leaving Baghdad
A Thousand Kisses Deep

Midnight in Paris

2011-10-10T22:09:00.002+03:00

Yaşamı varoluşumuz üzerinden tanımlayacak olursak esas mesele kader olgusunu istekler varolduğu noktaya eğebilmektir. Güzel bir eş , zevk alınan bir iş ve kaliteli yaşam standardı muhakkak ki birçoğumuzun hayalini kurduğu yaşamın belirgin yönleridir. Midnight in Paris filminde bu özelliklere sahip olan Gil’in hayatını farklı bir yöne kaydırmaya başlamasını konu alır. Bu konuda Gil’in yardımcıları aşık olunacak bir şehir ve rol model olarak gördüğü sanatçılardır.

Bazı ilişkileri yaşanılabilir kılan en büyük özelliklerden biri şehir ve zaman olgularıdır. Şehirlerin insan duyguları üzerinde farklı tesirleri vardır ve muhakkak birine yaşanılabilir gelen bir şehir, bir başkası için her dönem anlamsızlığını korur. Gil ve Inez çifti için de Paris şehri her iki kalıba örnek teşkil eder.

Hollywood’un şaşalı gösterişinden ve onun samimiyetsiz gerçekliğinden nefret eden Gil’in gişe amacı güden film senaryosu yazmak yerine roman yazarı olmak istemesi ve yazdığı romanın bir çıkmaza girmesi onun duygularının evrimleşmesine neden olmuştur. Böyle bir dönemde Paris’e gelmiş olması kitabının devamı için önem teşkil etmektedir. Aşık olunabilecek şehirler listesinde bir çok kişinin tepeden sayacağı şehirlerden biri olan Paris, Gil üzerinde de olumlu duyguların açığa çıkmasına vesile olmuştur. Diğer yandan tatiller dışında Malibu’dan ayrılmayı düşünmeyen ve duyguardan ziyade mantık ilişkisi yaşayan Inez’in Gil ile ilişkilerin anlamsızlığı beyazperdeye çarpar. İlişkilerinde sevgiden ziyade güzellik ve kariyer odaklı bir birlikteliğe sahip oldukları ilk sahneden son sahneye kadar kendini hissettirir. Bu nedenle farklı bir şehirde ilişkilerini tartmış olmaları esas duyguların açığa çıkmasına vesile olmuştur.

Filmin göze çarpan en önemli iki detayı; kültürel egonun hissiyata karşı yenik düşmesi ve altın çağ üzerine yapılan tartışmalardır. Film boyunca kültürlü bir profesörün bilgisiyle insanları etkisi altına almaya çalışması ve alkış aldıkça yüzündeki mutluluğun beyazperdeye çarpışına tanıklık ederiz. Nitekim çoğunlukla bilginin esas amacı gösteri peygamberliği yapmaktır. Bilgiyi kendisinden ziyade başkaları için kullanan insanların bir örneğini teşkil eden Profesörün, Inez’i etkisi altına alması bilginin gücünü gösterir. Bir tablonun hangi ressam tarafından hangi yılda çizildiğine önem verenler kadar Gil gibi o tablonun yarattığı hissiyata ve resmin sahibi için ne önem teşkil ettiğini düşünenler de vardır. Profesör, Paris’i görülecek müzeler, tadılacak şaraplar olarak görürken ; Gil yağmurda yürünecek ve sokaklarında kaybolabileceği bir şehir olarak görmektedir. Bu hususta hissiyatın daha önemli olduğunu düşünüyorum. Nitekim Gil sokaklarında kaybolduğu şehirde gerçeküstü bir zaman diliminin içerisinde kendini bulur.

Filmin ikinci çıkış noktası ise “Altın çağ” üzerine yapılan tartışmalardır. Geçmişe duyulan özlemin esas kaynağı yaşamın tıkanıklığı ve tekdüzeliğidir. bu nedenle geçmiş her zaman daha cezbedici ve huzur dolu gelmektedir. Karmaşadan yoksun bir geçmişin muhakkak ilgi çekici yönleri vardır. Gil’in de özlemini duyduğu ve Altın çağ olarak nitelendirdiği zaman dilimi 1920li yıllardır. Zira geçmişe duyduğu özlemin belki de en göze çarpan detayı , romanının esas karakterinin sahip olduğu nostaljik eşyalar satan dükkandır. Burada Gil’in işinde varolan mutsuzluk ve romanına bir çıkış bulamaması geçmişe dair özlem kurmasını tetiklemektedir. Geçmişle ilgili düşüncelerin çoğu subjektif yargılardır zira yaşanılan zaman diliminde oluşan mutsuzluk insanı bu düşünceye itmektedir. Filmde Gil dışında bu konuyu tartışan karakterlerden E.Hemingway için Rönesans , Adriana için ise 1890lı yıllar Altın Çağın varolduğu yıllardır. Muhakkak ki yaşadığımız zaman dilimi de bir asır sonra bir çok kişi için altın çağ olarak tanımlanacaktır. Altın çağ’ı tetikleyen bir diğer olgu da rol modellerdir. Gil'in hayatında S.Fitzgerald ve E.Hemingway'in yeri çok büyüktür. Bu nedenle bu ikilinin ve daha bir çok sanatçının yaşadığı 1920li yıllar Gil’i cezbetmektedir. Altın çağ ile ilgili tartışmaları da gene Adriana ile yaptığı bir tartışmayla bitirir ve hissiyatın,duygunun altın çağ seçimindeki önemini de zamanla kavramaya başlar.

Woody Allen, Midnight in Paris filminde gerçeüstücülük ve altın çağ tartışmalarına yer vererek yapımın ilişkiden bağımsız evrimleşmesine odak noktası oluşturmuştur. Filmde Gil karakterini yaratırken kendine uygun bir karakter yaratıp, oyunculuğu Owen Wilson’a vermiş olması üstadın film karakteri olarak kendi oyunculuğunu devam ettirecek birini bulduğunu göstermektedir. Zira Owen Wilson mimikleri, şaşkınlığı, naif kişiliği ve hızlı konuşmasıyla tam olarak Woody Allen’ı canlandırmıştır. (bir tek gözlüğü eksiktir!) Filme ivedilikle monte edilen sanatçılar da yer yer hızlı bilgi akışına neden olsa da izlediğimiz bir sinema filmi olduğu için yönetmenin kısıtlı sürede buna başvurması kaçınılmazdır diyebiliriz. Adrien Brody’nin yarattığı S.Dali karakteri umarım bu filmle sınırlı kalmaz ve farklı bir yapımda daha uzun sürelerle kendisini bu rolde izleyebiliriz. Diğer yandan Hemingway karakteri ve M. Cotillard'ın oynadığı Adriana karakteri bizlere sinema perdesinden de olsa 1920li yılların havasını yaşatmıştır. Woody Allen’ın uzun süre New York üzerinden anlattığı hikayelere Avrupa’nın önemli şehirlerinde devam ediyor olması hiç kuşkusuz izleyicide farklı bir merak konusu oluşturuyor.Geçtiğimiz senelerde Londra ve Barcelona’ya bizleri aşık eden yönetmen Paris’in büyülü dokusunu da filme monte ederek izleyicinin filme bağlılığı arttırmıştır.Yeni filminin çekimleri için Roma’da olan yönetmen hiç şüphesiz bizleri yepyeni şehirlere aşık edecektir.

Bir Zamanlar Anadolu'da

2011-10-03T15:21:00.003+03:00

(İzlemeyenler için yazıda ciddi miktarda spoiler bulunur)

Nuri Bilge Ceylan filmleri, sadece görüntüye yönelik olmasıyla, içeriği (“Uzak” hariç) belli bir seviyenin üzerine taşıyamamasıyla eleştirilirdi. Bilmiyorum bu eleştirileri ne kadar dikkate alıyordu veya içeriği ne kadar dert ediyordu ama bu sefer hem görüntü hem de içerik olarak bir şahesere imza atmış. Yönetmenin filmlerini izleyenler rahatlıkla bu filmin Nuri Bilge Ceylan’ın başyapıtı olduğuna kanaat getirmişlerdir.

Film, bir akşamüstü başlayıp ertesi gün sabah saatlerine kadar uzanan bir cinayeti araştırma sürecinden ibaret. Normalde oldukça kısa bir sürede geçmesine rağmen film yaklaşık 2.5 saat sürüyor. Çünkü yönetmen bu iki buçuk saate birkaç insanın iç dünyasını sığdırmaya çalışıyor. İlk önce sahne alan Komiser Naci ve cinayet zanlısı Kenan aperatif olarak sunulmuş. Yönetmen ana yemek olarak bize Doktor Cemal ve Savcı Nusret’in iç dünyalarını sunuyor. Ancak bunları izleyiciye tabakta sunmuyor. Yönetmen ekranda gösterilen olayların arka planını bulmayı da bize bırakıyor. Sadece metaforları çözmek yetmiyor. Yani Nuri Bilge Ceylan izleyiciye ne kadar saygı duyduğunu bir kez daha gösteriyor ve filmde bize masal anlatır gibi davranmaktansa sadece gösteriyor. Anlayacağınız Michael Haneke’nin “Funny Games” filminde ağır dalga geçtiği tembel sinema izleyicilerinin yine beğenmeyeceği ve sıkılacağı bir film oluyor.

Görünürdeki hikaye, zanlı ile birlikte birkaç polisin, bir savcının, doktorun ve askerlerin bir cesedi aramasından ibaret. Ancak alt metinde Nuri Bilge Ceylan’ın yoğunlaştığı şey Freud’un bir insan bir şey yapıyorsa ya din için yapıyordur ya da karşı cinsi etkilemek için yapıyordur genellemesinin karşı cins kısmı. Bu kısmı da erkek tarafından ele alıyor. 2.5 saatlik filmde kadraja giren kadınlar 3 dakikayı bulmaz. Tamamen erkek ortamında geçen bir film. Kenan’ın öldürdüğü kişi, kendisini terkedip giden sevgilisiyle evlenen adam. Ceset arama esnasında Savcı Nusret Doktor Cemal’e durup dururken ölen bir kadından bahsediyor. Doktor buna ikna olmuyor tabi. Muhakkak bir sebebi olacağını düşüyor ve gereğinden fazla alındığında kalp krizine yol açan bir ilaçtan bahsediyor. Bu sahneden itibaren filmin başında dağ gibi sağlam ve karakterli görünen Savcı Nusret helva gibi dağılıyor. “Bir insan sırf başkasını cezalandırmak için kendi canına kıyar mı doktor?” diye soruyor. Diğer bir sahnede de “kadınlar bazen çok acımasız olabiliyor doktor” diyerek acısını paylaşıyor.

Doktorun olayı ise daha derinlerde. Ayrıldığı karısından savcıya bahsederken sıkılıyor, bir şeylere sinirleniyor. Doktor aynı zamanda Zanlı Kenan’a ortamda sempatiyle yaklaşan tek adam. Sanki onu anlıyormuş gibi davranıyor. Yardım ediyor, sigara veriyor. Filmin sonunda bulunan cesedin otopsisini yaparken yardımcının “akciğerlere giden hava borusunda toprak var, bunu diri diri gömmüş olmasınlar doktor?” uyarısını dikkate almıyor. Rapora her hangi bir bulguya rastlanmamıştır yazdırıyor. Sevgilisinin kaçtığı adamı domuz bağıyla bağlayıp diri diri gömen Kenan’a sempatisini bir kez daha gösteriyor ve onun daha büyük bir ceza almasını önlüyor.

Filmin belki de en önemli sahnesi ceset arama sırasında iyice yorulan ekibin bir köye gelip muhtarın evinde dinlendikleri sahne. Burada çay dağıtmak için içeriye giren muhtarın güzeller güzeli kızı bütün erkekleri derinden etkiliyor. Nuri Bilge Ceylan bu sahneyi o kadar güzel çekmiş ki izleyenler bile oldukça etkilenmiştir. Kız tek kelime etmiyor. Bir karakter olarak değil bir cisim olarak giriyor odaya. Nuri Bilge Ceylan çoğu erkeğin uğrunda cinayet işlemeyi göze alacağı “cismi” en güzel biçimde aktarıyor beyaz perdeye. İlçeye dönüş yolunda Komiser Naci şöyle diyor: “20 yıldır bu işi yapıyorum. Ne cinayetler gördüm. Mutlaka hepsinin ucu bir şekilde bir kadın meselesine dokunuyor.”

Filmde okunması gereken daha bir çok alt metin vardır. Tekrar tekrar izlendikçe yeni şeylerin farkına varmak kaçınılmaz. Bunun dışında diğer NBC filmlerine göre diyaloğu oldukça bol bir film olmuş. Oldukça kararında bir mizah da var filmde. Görüntülerden bahsetmek yersiz. Her zamanki gibi muhteşem kareler var. Hıncal Uluç’un iki buçuk saatlik estetik sıkıntı diye eleştirdiği filmin o estetik karelerinin altında bir çok anlam yatıyor. Hıncal Uluç filmdeki bir sahnede bir elmanın yuvarlanarak derede gidip bir yerde durması sahnesini kastederek hiçbir amacı olmayan bir sahne diye eleştiriyor. Ancak çok bariz ki o elmanın taptaze dalından düşüp yuvarlanarak çürümüş diğer elmaların yanında durmasını, Doktor Cemal’in karısıyla yaşadığı onca şeyden sonra gelip çürümüş duygularla cinayet işleyen Kenan’ın yanında yer almasına benzetiyor.

Hesher

2011-09-20T09:00:00.001+03:00

"Hayat yağmurda yürümeye benzer.Saklanıp korunabilirsin,ya da ıslanırsın."

Tercihler üzerinden gidecek olursak; Hesher yaşama boyun eğmenin ve olanları kabullenmenın, yaşama olan öfke ile çekişmesini beyazperdeye yansıtır.Bu çekişmenin yan faktörü de Hesher karakteridir ve mutlak sonuca olumlu etki etmektedir.

Emrah Serbes’in Erken Kaybedenler adlı öykü kitabınıokuyanlar bilirler.Ebeveynlerini erken yaşta kaybeden çocukların hayat yolundayedikleri ilk tekmeye olan hınçlarını ele alır.Hesher filminde de anakarakterimiz erken kaybeden çocuklardan biri olan TJ. İntikam yüklü bir bombagibi bir şeylerden hıncını almak istemektedir,kaybı büyüktür ve bununlayüzleşmesini bilmektedir. Kendisine saldıranlara karşı da geri adım atmayarakbabasının acıyla yüzleşmede olan başarısızlığını gölgelemeyeçalışmaktadır.Belki de kendi acısını yaşayamamaktan daha zor olanı aynı acıyıçeken birine yardım etmek zorunda kalmaktır. Bu acı kendisiyle külüstüre dönmüşarabaları ile bir bağ oluşturur. O araba ki geçmişe olan tek bağlantısıdır.Ziraher şey o arabaya binmekten ibaretti.En son orada çocuk olmuştu ve çocukluğu daarabanın içinde yitip gitmiştir.

TJ ve babasının hayatlarına etki eden insan rolünde iseHesher karakterini görüyoruz. Hesher her insanın bir dönem olmayı arzuladığıbir karakterdir. Vurdumduymazlık,başıboşluk ve özgürlük. Hesher içinden geleniyaşamanın ete kemiğe bürünmüş halidir.Filmin başında Nicole (Natalie Portman) karakteri TJ’e yardım ettikten sonra "sana yardım etmeseydim bütün gün kendimi kötü hissederdim.Haberlerde otoparkta senin ölü bulunduğun haberini aldığımı düşünsen.Bunu kendimi için yaptım.Çünkü bencilim.Özür dileri,ben böyleyim." demektedir. İyiliğin kişiselrahatlığa yardımcı olması amacıyla yapılması rahatsız edicidir. Fakat Nicolebunu gayet doğal bir şekilde söylemekten gocunmamaktadır. Hesher’in ise iyilikkavramı yoktur. Kendi doğruları anlıktır ve iyiliğin içinde kötülükte barınıyorolabilir. Hesher karakteri anlam olarak sadece yaşamaktadır ve yeri geldiğinde insanla yardımcıolmaktır.Bu nedenle nefret edilebilecek hatta nefret edilen bir karakter olsadahi bir sahne sonra sevilebilecek bir karaktere dönüşebilmektedir.Zıtlıklarınvaroluşunu simgeleyen Hesher her insanın zor zamanında yanında olmasınıdileyeceği bir karakter zira zorlukları aşmak için rutinliği ve acıyı geridebırakmamız gerekir.

"Sen anneni kaybettin,sen eşini kaybettin ve ben taşağımı kaybettim.Hayatta sevdiğiniz birini kaybetmek,bir taşşağınızı kaybetmek kadar acıdır ama hayat tek taşşakla da devam eder."

Hesher filminin konudan bağımsız detaylarına girecek olursakfilmin senaryo yazarının büyük bir metallica hayranı olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz.Film boyunca dört adet Metallica şarkısı Hesher’in diline dolanır ve filme eşlik eder.Keza filmin logosuda Metallica’nın logosundan esinlenmiştir.Geçtiğimiz seneninen flaş iki filmi olan Inception ve Black Swan’ın başrol oyuncularınınsırtladığı ve TJ rolünde Devin Brochu’nun üstün performans sergilediği Hesherçoğu yönden dramatize edilmiş bir öykünün en pozitif ve yalın anlatımıdır.

Bekir

2011-09-07T21:27:00.006+03:00

Yaşamın en dramatik anlarından biri hiç kuşkusuz 'bir gülüşe aldanmak' olmuştur. Sıradan bir gülüşe 'Kader' çizilir,bir yalnızlık armağan edilir.O gülüşü her an görebilmek için bir ömür harcanır ve o gülüşün içinde 'Masumiyet' kaybedilir.Bekir olmak kolay değildir.Harcadığı ömür her yalnızlıktan arda kalanlardır.

Velhasıl Hasan Ali Toptaş Yalnızlıklar adlı eserinde "Ben sensizliği yalnızlık sanmıştım her keresinde." der.Kaderinin peşinde Bekir de bu söze itaat etmeye başlamıştır.Her seferinde düşerdi Uğur'un peşine şehir şehir bucak bucak.Ümidini yitirse bile Uğur'u bırakamazdı.Çünkü korkardı yalnızlıklardan.Yalnızlığın Uğur'dan ayrı kalmak olmadığını anladığında da hiç düşünmeden tetiği çekmiştir.Bekir dediğin yalnız gelip,yalnız gidenlerden.

Alıntı ve Sahne #11 - Fight Club

2011-08-22T23:02:00.004+03:00

“Yalnızlık alıp karşına kendini,
öteki kendinlerle konuşmaktır.
Bakışmaktır,öteki kendinlerle;
dövüşmektir.
Kimi zaman da öldürmektir
içlerinden sana en çok benzeyeni,
benzemiyor diye.
Yalnızlık,öldürmektir.”

Hasan Ali Toptaş-Yalnızlıklar

Game Of Thrones

2011-08-05T17:14:00.003+03:00

Amerikan dizileri piyasasında HBO, kalitesini her zaman ortaya koymuş bir kanal. Bugüne kadar The Sopranos, Carnivale, Sex and The City, Rome, Six Feet Under, Oz gibi efsane olmuş dizilere imza attılar. Game Of Thrones son projeleri.

Etrafta ismini pek duyunca başta önyargıyla yaklaştım. Sonra HBO dizisi olduğunu öğrenince önyargı negatiften pozitife döndü. Ben "Rome" gibi belli bir tarihi olaydan bahseden dönem dizisi olduğunu düşünmüştüm. İzlediğimde anladım ki George R. R. Martin'in yazdığı "A Song of Ice and Fire" fantastik kitap serisinin uyarlamasıymış. hayatımda hiç fantastik kitap okumadığım için ve Yüzüklerin Efendisi ve bir kaç tane Harry Potter filmi hariç hiç fantastik edebiyat uyarlaması film de izlemediğim için kendime bir önyargı daha edindim. Ancak dizi önüne gelen bütün önyargıları bertaraf etti.

Yüzüklerin efendisi gibi farklı, hayali bir harita üzerinde; kuzeyde büyük buzdan bir duvar, kış kalesi, güneyde bölgedeki 7 krallığın birleşiminden oluşan "7 krallık" ve dar denizin karşısında barbar Dothrakilerin bulunduğu bir hikaye. Hikaye aslında tamamen fantastik öğeler üzerine kurulu değil. Aralara tam kıvamında serpiştirilmiş öğeler var. Hikayeyi kendine özgü kılan en önemli detay ise bölgenin bulunduğu konum dolayısıyla kışın sadece bir kaç ay değil yıllarca ve çetin şartlar altında geçmesi. Bu kış mevsiminde aylarca güneşin doğmaması ve duvarın kuzeyinden gelmesi beklenen "white walkers". Güneyde ise yıllar önce nesli tükendiğine inanılan ejderhaları yeniden kullanmaya çalışan bir Dothraki prensesi dizideki fantastik öğeler.

Fantastik edebiyatın filmlerde kullanıldığını biliyoruz ama dizilerde kullanılmaya başlaması sanırım bir ilk. Filmler serinin her kitabına bir film olarak çekilirdi. Dizilerde ise her sezona bir kitap şeklinde mi olacak göreceğiz. Zira ilk kitabın adı "Game of Thrones". İkinci sezon "A Clash fo Kings" olarak çıkabilir.

Dizide Sibel Kekilli de rol alıyor. İlk sezon ufak bir rolde kendisini görmüştük ama ikinci sezonda daha ciddi bir rolü olacağı söylentisi etrafta dolaşıyor. Zira seriyi okuyanlar hikayenin devamında Jon Snow'un, Deanerys Targaryen'in ve "cüce" Lannister'ın daha önemli hale geleceğini söylüyorlar. Deanerys Targeryen ve cücenin ilerde ne kadar önemli karakterler olacağı ilk sezonun son bölümlerinde anlaşıldı zaten. Sibel Kekilli de cücenin sevgilisi veya karısı olarak bu önemli rollerden birini alacak gibi duruyor.

Fish Tank

2011-07-27T18:25:00.004+03:00

Yönetmen: Andrea Arnold
Yazar: Andrea Arnold
Oyuncular: Katie Jarvis, Michael Fassbender, Kierston Wareing
Tür: Dram
Yapım yılı: 2009
Süre: 123 dk.
Ülke: İngiltere

Fish Tank, Wasp isimli kısa filmiyle Oscar almış Andrea Arnold'ın, bir hayli ses getiren Red Road'dan sonra çektiği ilk film. Cannes'da Jüri Ödülü almış film, sosyal konutlarda annesi ve kız kardeşiyle yaşayan 15 yaşındaki Mia'yı anlatıyor. Açılış sahnelerinde kamera, görüş alanına giren hemen herkese bağıran, küfreden, taş atan ya da saldıran Mia'yı sokaklarda takip eder, yani daha ilk dakikalarda Mia'nın nasıl bir çevrede, nasıl koşullarda yaşadığı seyircinin yüzüne çarpar, tokat misali. Sürekli eşofman giyer Mia, para aşırır, içer, okulu asar, tanımadığı insanlarla kavga çıkarır. Arkadaşı yoktur, annesine, kardeşine, yabancılara, kısaca herkese karşı öfke doludur.

Apartmanlarının her tarafından binalarla, dairelerinin de her tarafından diğer evlerle kuşatılmasıyla, ayrıca içindeki sıkış tıkış eşyalarla bir sandviçe benzeyen evinde, kızlarına bok muamelesi yapan, 30'undan fazla göstermeyen, alkolik ve hoppa (!) annesi Joanne (Kierston Wareing) ve en fazla 12 yaşında olan, ama şimdiden sigara ve içki içen, şımarık kızkardeşi Tyler (Rebecca Griffiths) ile yaşar.

Bir gün odasının penceresinden dışarı bakarken bir kayaya zincirlenmiş sıska, yaşlı bir at görür Mia, ve bu atta kendisini görür bir anlamda. Atın yanına gider, bir taşla zincirini kırarak onu "özgürleştirmeye" çalışır, başarılı olamaz ama. Bir çekiç alıp tekrar dener şansını, bu kez de atın sahibi olduğunu iddia eden kabadayı tipli oğlanlar tarafından saldırıya uğrar.

Bütün gün televizyonun açık olduğu, o televizyonun da mutlaka bir müzik kanalında durduğu evlerden birinde yaşayan kahramanımız, video kliplerden dans etmeyi öğrenmiştir, terk edilmiş bir binada hip-hop dansı çalışır ve dansı, hapsihanesinden bir kurtuluş olarak görür. Bu hiçbir şeyi sallamayan, hiçbir şeye değer vermiyor görünen kaba kızın, içten içe bir dansçı olma hayali kurması klişe gelebilir belki, ama yönetmenin derdi "yaşamının anlamını bulup hayatını düzene sokan genç kız"ı merkeze alan, ucuz ilham veren bir film çekmek değil. Mia'nın dansçı olma hayali hiçbir şeyin odak noktasında değil. Kaybolmuş, kızgın, mutsuz bir kızın hikayesi bu, hepsi bu.

Tanımadığı bir kızın burnunu kırmaktan tut kendisini özdeşleştirdiği zincirlenmiş bir atı serbest bırakmaya çalışmaya kadar her türlü belaya açıktır Mia, hatta kolları açık karşılar belayı. Okulundan atılması, evine kadar gelen sosyal görevli, kendisine saldıran oğlanlar, hiçbiri korkutmaz Mia'yı. Ama annesinin hem kibar, hem de seksi yeni erkek arkadaşı Connor (Hex'in Azazeal'ı, Hunger'ın Bobby Sands'i, Eden Lake'in Steve'i, Inglourious Basterds'ın Hicox'u Michael Fassbender!), korkutucudur doğrusu. Bir sabah mutfakta bir Ashanti klibine eşlik ederek kıçını sallarken bir yabancının onu izlediğini fark eder, pantolonu kıçından düşmekten olan annesinin sevgilisiyle böyle tanışır.

Yakışıklı, eğlenceli, arkadaş canlısı Connor, bu sağlıksız ailenin bireyleri arasındaki gerilimi yatıştırır, huzur ve umut getirir evlerine. Kızlarını baş ağrısı olarak gören Joanne'in yanında, kızları destekleyen, sakin, ilgili, ideal bir ebeveyn figürü olarak görünür başta. Bir pazar gezmesine kızları da davet eder, Tyler'la güreşme/gıdıklama oyunu oynar, Mia'nın bileği kanadığında yarayı temizler ve sarar, Mia'ya dans tutkusunun üzerine gitmesi için cesaret verir, hatta bir dans kulübündeki seçmelere katılabilmesi için kamerasını ödünç verir. Bunlar olurken gözlerini Mia'nın üzerinden ayırmaz, bolca yürek ısıtıcı bir abi şefkatiyle hafif mide bulandırıcı bir şehvetin karışımı görülür bu bakışlarda.

Film boyunca Mia'nın ne söyleyeceği ya da bir sonraki sahnede neler olacağını asla tahmin edemiyoruz, her sahnede şaşırtıcı -ama son derece mantıklı görünen- bir şey oluyor. Üstelik hikaye aşırı şiddet, uyuşturucu, hamilelik, bağıra çağıra gözyaşlarıyla yapılan anne-kız yüzleşmeleri gibi klişelerden dikkatle uzak durmayı da biliyor. Gerçekçi, sert, neredeyse gaddar bir film Fish Tank. Türünden beklenen yapmacık, süslü iniş/çıkışlara bir an bile teslim olmuyor.

Andrea Arnold, hem olağanüstü etkileyici ve samimi, yumuşatılması adına köşeleri yuvarlatılmamış, gerçek hayata inanılmaz yakın duran bir senaryo yazmış, hem de filmi yönetirken hepsi birbirinden yetenekli oyuncularının performanslarındaki doğallık ve yoğunluğa ters düşecek özel çekim teknikleri kullanmamayı bilmiş. Sosyal yaralara parmak basmaya çalışmak yerine, tek tek insanların karakterlerine, arzularına ve zaaflarına odaklanmış. Bu karakterlerin yaşam koşulları elbette hareketlerindeki motivasyonlarında önemli bir yer oynamış, ama bu koşullar salt altmetinde var; asla seyircinin gözüne sokulmamış ya da daha etkileyici olması için abartılarak gösterilmemiş.

Fish Tank'le ilgili iki ilginç trivia var. Yönetmen, oyuncuların senaryonun tamamını okumasına izin vermemiş. Oyuncuların ellerine sahneleri, çekimden sadece birkaç gün önce geçiyormuş çekimler boyunca, ve filmin sonunda, hatta bir sonraki sahnede ne olacağına dair hiçbir fikirleri yokmuş. Bir de başroldeki kız, Katie Jarvis, hiçbir oyunculuk deneyimi olmayan, bir tren istasyonunda erkek arkadaşıyla yüksek telden kavga ederken yönetmen tarafından keşfedilmiş bir hatun. Çok doğal bir oyunculuk sergilemiş, her ne kadar kolay bir rol gibi görünse de Mia rolü, bu kadar incelikli ve gerçekçi rol yapabilmek, küçümsenecek bir başarı değil. Yine de Fish Tank'in asıl yıldızı Michael Fassbender bana kalırsa. Kendisine ta Hex zamanından beri bir zaafım olduğu doğru, ama iki saat gibi bir sürede bize en az üç farklı kişilik gösteren, bunu da feci inandırıcı bir şekilde yapabilen çok da fazla aktör yoktur herhalde.

Uzun zamandır görmek istediğim bir filmdi Fish Tank. Gerçek hayattan bir kesit gibi duran karamsar filmleri seviyorum, Michael Fassbender'ı seviyorum, isyan eden dışlanmış hatun filmlerini seviyorum, genelde Ken Loach ya da Mike Leigh filmlerinde rastladığımız İngiliz alt-sınıf aksanını seviyorum, bu filmi çok, pek çok sevmem için gerekli her şey varmış sonuç olarak. Çok üzücü, ama çok güzel anlatılmış bir öykü Fish Tank.

Konuk Yazar : Çavlan
Kediler ve Kitaplar

Zweig'ın Buluşmalar'ı Üzerine

2011-07-21T22:38:00.001+03:00

Stefan Zweig “Begegnungen mit Menschen, Büchern, Stadten”

(S. Fischer Verlag, 1955, Berlin)

Ahmet Arpad çevirisi ile bilinen ismi “Buluşmalar – insanlar, kentler, kitaplar” (Yordam Kitap).

Zweig, 1881 Viyana doğumlu, ünü günümüze kadar gelen bir romancı, oyun, biyografi deneme yazarı ve gazeteci. Çeşitli, dolu geçen eğitim hayatının ve savaşların ardından Yahudi kökeni yüzünden bulunduğu yerden gitmeye zorlanmış, Avrupa’da çeşitli illerde yaşamıştır. Hayatının hemen her anında kalemi elinden düşmeyen yazar çeşitli türlerde eser vermişse de, ölümsüzlüğü adına gerçekten çalışmıştır.

Yazar sadece kendi mesleğinde ilerlememiş; bugünkü Avrupa’nın düşünsel temellerinde yer alan taşları zaman zaman metinlerden taşırsa da, Salzburg’da yaşadığı süre içinde çeşitli yollarla dönemin aydınlarına ve diplomasisine fikir alışverişlerinde bulunduğu söylenir. Ki, örneğin adı geçen kitapta adım adım izlenen “Avrupa Öğrenciler Arası Eğitim Birliği” ile LL Erasmus programını çok öncesinde anlatırken, İsrail oluşumu sırasında antisemitist ve ya semitist düşünceler eşliğinde fikirlerini çok rahat bir şekilde ortaya koymuştur. Ancak, idareten edindiğim ironisi ise kitabın içinde gerçekleşmektedir:

Zweig, Londra’da 1937 yılında kitabın ön sözünü kaleme aldığında şu cümleleri okurları ile buluşturur: “(…)Bu yazılar, gençliğinde beni yüreklendirmiş olan olayların, mutluluğun, kazancın ve deneyimlerin birikimidir. Onlar, insanlarla, kentlerle, kitaplarla, resimlerle ve müzikle buluşmalardır. Kimi zaman kişiyi coşturan, kimi zaman ise aklını başına getiren anlardır. Belki bazı okurlar bu yazılarda, günümüzde çoğu insan için (ne yazık ki) pek önemli sayılan bir konuyu, politikayı bulamayacaklardır. Eğer kitap bir anlamda bir bütün oluşturabiliyorsa, ancak yaşamım boyunca inandığım her zaman tarafsız kalma ilkem sayesinde mümkün olmuştur bu. (…)”

Politik anlamda, kitapta –hatırladığım ve dikkatimden kaçırmadığım kadarıyla- elbette direk olan söz edilen bir parti, eleştirilen bir hükümet veya sağ-sol ikilemesinin yarattığı seçme zorunluluğu gibi belirlenmiş bir kimlikte yazılmadığı doğru. Oldukça. Ama gelin görün ki tarafsızlık konusunda yanılgılara düşmüş olması, böyle büyük bir yazarın ilk cümlelerinden duymak benim için üzücüdür. Tarafsızlık derken pasif bir akıl çizmemekle birlikte, tarafını kitabın ince detaylarında bulmak mümkündür de aynı zamanda. Şimdi sizlere sorarım: Ne zaman, ne ile tarafsız kaldığınızı düşündünüz? Zweig’ı düşündüren geçmişteki acıları mıydı? Yaşanan acılar tarafsızlığı da öldürür mü? Veya sizce tarafsızlık hiç var oldu mu?

Kitabın ismine aksi dört bölüme ayrılmış olması ile ilkin “İnsanlar” bölümü bizi kapılarını açarken yaptığı konuşmaları-konferansları, dönemin büyük insanları ile yaşadıkları anıları, doğum günü ve ya hayranlık mektupları, saygı, sanatsal kaygı ve vedalarını dile getirir. İçtenliği ve akıcı dili ile gözler önüne gelen imgelerle Zweig’ın anılarına bir eş oluşturursunuz bu bölümde. Sevdikleri ve yorumlarıyla fikir birliği ve ayrılığına gider, birden bire kendiniz ile tartışmaya gidersiniz.

İkinci bölüm ise Zamanlar’dır. Zamanlarla Buluşmalar. Savaş dönemlerini, tarihte yaşanan burjuvazi çelişkilerini ve çekişmelerini, Avusturya’dan çıkan Neue Freie Presse (Yeni Özgür Basın) isimli gazeteden alınan I. Dünya Savaşı zamanı yazılan metinleri, umursamazlıklar, felaketler, Avrupa sorunları ve Kadın Haklarının ateşlenmesi zamanlarından gelen düşünce ve konuşma metinlerini konu edinir.

Üçüncü bölüm Kentler’e ayrılmıştır: gezi yazılarının toplamalarıdır, ancak Paris, Brüksel, Roma’yı gezmek yerine dünyada belki bildiğiniz, belki ilk defa duyacağınız yerlere götürmeye karar verir. Panama Kanalı, Ypern, yaşadığı bazı illeri ve hayran olduğu o Rusya’yı ve niceleri anlatmaya başlar. O yazdıkça görmek yerine kıskançlığa bırakırsınız kendinizi. En azından naçizane “gezi-kıskançlığı” kavramını kitap yüzünden veya sayesinden bilime armağan edebilirim.

Dördüncü ve en son bölüm “Kitaplar” Buluşmalar’ın bitmesine yakın güzel bir gerçekle başlar: “(…) Günümüzde düşün hareketinin temeli kitaplardır. Materyalizmden daha yüce olan ve adına kültür dediğimiz yaşam şeklinin kitaplar olmadan gerçekleşmesi mümkün değildir. Kitapların, insan ruhunu özgürleştiren, hatta bir yerde dünyayı yaratan gücünün özel yaşamdaki etkileri sonsuzdur, ancak biz çoğu zaman farkında değilizdir. Kitaplar günlük yaşamın ayrılmaz parçasıdır, onun varlığına teşekkür borçlu olmamız gerekir. Nasıl her nefes alışımızda ciğerlerimiz hava doluyor, görünmeyen bu besinle damarlarımızdaki kanı besliyorsak; okuyan gözümüzle de düşün organlarımızı sürekli canlandırıyor ve onları yoruyoruz. (…)”

Bu kadar övgü, bir yazara normal ve gerçekçi gelmesi onun Goethe’ye, çoğu Rus yazarına, Rimbaud’a ve nice yazarlara duyduğu hayranlık ve yine yaptığı konuşmalarla oluşturur. Yazarın besin kaynağı kitaplara teşekkürünü etmeden önce, bu kitabı başucu yaparak, zaman zaman rehber gibi kullanılmasını sağlayan Zweig’a, 2011 yılından teşekkür borçlu olduğumu düşünüyorum.

Rock'n Coke 2011 - 2

2011-07-20T00:50:00.002+03:00

Sevgili Travis’in ardından benim de Rock’n’coke festivalinde destek çıkmam ve muhakkak söz etmem gereken gruplar vardır deyip, sözü müsaadesiyle devralıyorum.

Travis

Her zamanki Travis, kendini korurken popüler şarkılarıyla herkese eşlik ettirdiler. Ve yeniden gelmekten keyif almış duruyorlardı. Sadece iyi ki “Sing” diye şarkıları varmış, dedim, binlik koro Hazerfan’î çınlatırken. Kapanışı “Why does it always rain on me?” ile yaparken, merakla beklediğim, yaşlanan Travis tam olarak değişimi şurada yaşamıştı: hiç değişmeyerek.

Moby

Biraz gecikmeli çıkmaları hafiften şüphe uyandırdı ilkin Moby. Biraz da etrafta kel ve gözlüklü hatta biraz da kısa boylu olanlara yapılan “Aha Moby!” esprisine epey maruz bırakıldı. Sonra da Joy Malcolm denen vokalist, konserin çoğunu almaya başlayınca iyice gözleri kısıp izlemeye başlamıştık. Ancak, millet zıplamaktan, dans etmekten, alkışlamaktan, senk you denmekten bir hal olmuştu birden bire. Moby kaç bin kişiyi büyüleşmişti adeta. Tüm yorgunluğa X2 bir hızla gecenin kapanışını mükemmel bir şekilde bitirmeyi başardı. Bildiğimiz Natural Blues, Porcelain, Why Does My Heart Feel So Bad? Ve de kötü bir In This World yorumuyla “best of”unu çalmış bulunuyorlardı.

1,5 saatlik konserin sonunda alkışlarla yeniden gelip, son kez daha gönül fethetmeyi başarmıştı… Kimisi kızmış, kimisi sevmiş ama Festival’in en iyisi Moby’di denebilir, tarz ayrımı yapmaksızın.

Beach House

Tokyo Witch’siz ve yetişemediysem Gila’sız bir konser düşünemezdim, kendileri bunu ortaya koymuşlardı bile. Sıkıcı, yoğun ve karanlık melodiler eşliğinde süren Beach House konseri, çılgın sıcaklığın altında deri ceketli V. LeGrand ve çetesi Türkiye’den memnun olduklarını söyleseler de, ışıklı veya filli bir gösteriyi kimse beklemediği için yeterli miktarda hayranını memnun etmişti. Ancak tabi bazı şarkıları atlamasalardı daha harika olurdu. Akabinde dumanın ve yoğunluğun verdiği sarhoşluğu bira kuyruğunda ve ya birden gelen soğuk rüzgârla hissetmek zor olmadı.

2 MANY DJS

Çok ama çok enteresan bir girişle başlayan Dj ikilisi, Selda Bağcan’dan MGMT’ye, oradan Nirvana’ya ve hatta Justice ayrıca Daft Punk’a kadar uzanan yelpazesi, alanda bulunan veya geçen canlıyı zıplatmadan bırakmamış olabilir.

-Fotoğraflar kişisel albümdendir.

Rock'n Coke 2011

2011-07-19T10:26:00.005+03:00

Sayılarla Rock'n Coke 2011

24 yabancı, 36 yerli grup olmak üzere 350’den fazla müzisyen katıldı.
İki gün boyunca 45 bin kişi katıldı, toplam 7256 adet çadır kuruldu.
400 dönümlük festival alanında sahne ve çeşitli çadırlar için 12 bin metrekarelik toplam alan ayrıldı ve 9 bin 800 metrekarelik taban kuruldu.
Festivalin gerçekleşmesi için yaklaşık 10 bin kişi çalıştı.
17 bin noktadan serinletme yapıldı.
7500 metrelik çit kullanıldı.
Festivalin telefon, internet ve bankacılık hizmetleri için 30 km kablo döşendi.
600 kişilik Jandarma ekibi çalışmalara destek verdi.
200 bin litre içecek tüketildi, 80 ton buz kullanıldı.

The Kooks
Festival öncesi pek reklamı yapılmasa da grup için gelen özel dinleyiciler vardı. Bu konuda kendilerine haksızlık yapıldığını düşünüyorum. Canlı performansının stüdyoya oranla daha iyi olduğunu söyleyebiliriz.

Duman
Hepimizin bildiği Duman işte. Biraz durgunlardı sanki.

Motörhead - " we are motörhead, we play rock n roll"
1998 yılında Türkiye'de konser vermek istemiş fakat ancak 50 bileti satıldığından konser iptal edilmişti. O zamanlar gruba pek ilginin olmamasından mıydı yoksa dönemin sıkıntısından mıydı bilinmez ama bu konserde dinleyicisi vardı. Motörhead tshirtlü ergenleri de es geçmemek gerek, Motörhead'in bu konseri de iptal edilmemişse bunu onlara borçluyuz. Kendilerinin dinleyicisi olmadığımdan bu yorumu yapmak pek doğru olmaz ama sanırım pek de iyi değillerdi konserde. Seyirciyle pek reaksiyona girişemediler. Bateristin uzun solusunu sıkılarak dinlerken tınının birden darbuka ritmine dönüşmesi seyircinin tempo tutmasına neden oldu. Sanırım bu ağır işler bize göre değil, biz hala darbuka milletiyiz.

Limp Bizkit

Cumartesi gününün hatta kanımca tüm festivalin en iyi performans gösteren grubuydu. En çok seyirci toplayanıydı da denebilir. Fred'in konseri showa dönüşütürmesindeki üstün başarısı seyirci ile olan karşılıklı etkileşimi arttırdı ve bu da konserin her daim canlı geçmesini sağladı. Seyirciyle bol konuşmaları kimilerince "zamana oynuyor" gibi yorumlar alsa da, bu iletişim sonucunda dinleyicilerin sıkılmamasını sağladı. Bir ara sahneden atlayarak seyircinin arasında şarkı söylemesiyle, kızların omuzlara alınmasını istemesiyle, mikrofonu alıp sallamasıyla (!) , "you are craazzy maaann!" leriyle , dansıyla, müziğiyle, piçliğiyle....

Bu arada Radyo Eksen' e de teşekkürlerimi iletirim.

Before The Rain

2011-07-18T20:49:00.002+03:00

Taraf olmanın neredeyse zorunlu olacağı dönemlere doğru gittiğimizi düşünürken, neden taraf olmamak gerektiği üzerine bir film öneriyorum size. Tabi konu savaşsa... Taraf olmayıp ne yapacağız diyorsanız Alexander Kirkov'un yaptıklarına bakmak yeterli. Milcho Manchevski'nin yazıp yönettiği 1994 yapımı Yağmurdan Önce, "Sözcükler, Yüzler ve Fotoğraflar" adındaki üç hikâyeden oluşuyor. Makedonya ve İngiltere'de geçen üç hikâye filmin sonunda birbirine bağlanıyor. Alejandro González Iñárritu'nun çoklukla uyguladığı, olayların birbirine bağlandığı ve bir çember oluşturduğu, yapboz (puzzle) filmlerden. Filmde sürekli söylenen "Zaman asla ölmez, çember yuvarlak değildir" sözü de buna bir gönderme, çünkü filmdeki bölümler zamansal olarak birbirinin içine geçiyor, doğrusal bir anlatı ile sunulmuyor. 1991-1994 yılları arasında yaşanan Yugoslavya iç savaşının, Yugoslavya gibi farklı etnik ve dini kökenlerden gelen insanların bir arada yaşadığı Makedonya'da yarattığı savaş korkusu ve ister istemez taraf olmanın getirdiği sonuçları görüyoruz. I. Dünya Savaşı'nın da başladığı bu coğrafyada aslında, savaş çıkması istendiğinde, bütün olayların başlaması minik bir kıvılcıma bakar hale gelir. Filmde savaşa dışarıdan bakan ve sadece fotoğrafını çeken bir fotoğrafçının şahsında, tüm seyirci kalanlar eleştirilmektedir. Ünlü yönetmen Theodoros Angelopuolos'un Ulysses Gaze'de yaptığı gibi aydın, sanatçı camiasına bu savaşa karşı aktif rol almadıkları için bir kızgınlık ve eleştiri de var. Filmin sonunda taraf olmanın değil, eski kardeşlik zamanlarındaki gibi davranmanın ne kadar zor olsa da yapılması gereken olduğunu, eninde sonunda ölecek olanın "Kendi çocuğu" olma ihtimalini düşündürtmüş ve öyle davranmalarını istemiştir.

Buradan sonra okuyacaklarınız film hakkında detaylı bilgi içerir, izledikten sonra okumanızı öneririm.

1- Sözcükler:

Makedonya Üsküp'te ilahi güzelliğe sahip bir köyde, tarlada ekinleri ile uğraşan rahip adayı Kiril'in yanına gelen peder, "Yağmur yağacak, sinekler ısırıyor" der. Biraz ileriyi işaret edip "Hatta orada başladı bile" diye ekler. Film boyunca beklenen yağmur, hem gelecek olayların habercisi hem de sıkıntılı havayı rahatlatacak bir kurtarıcı gibi düşünülebilir. Ayinden sonra manastırdaki odasına dönen Kiril bir yabancı ile karşılaşır. Saçları erkek çocukları gibi kesilmiş olan Zamira isimli bir müslüman kızı ile. Kiril sessizlik yemini ettiği için konuşamaz ve Zamira konuştuğunda da anlamaz çünkü ikisi farklı dilleri konuşmaktadır. Konuşamayan, konuşsa da anlaşamayan iki farklı millete aitlerdir, biri Makedon diğeri Arnavut. Ertesi gün Zamira'nın yerini, akrabalarını öldürdüğü gerekçesi ile manastıra aramaya gelen Makedonlara da söylemez Kiril. Manastır rahipleri ertesi sabah kızı bulunca Kiril'i manastırdan kovarlar. Gece olunca yola çıkan Kiril'in yanına peder Zamira'yı verir ve ayrılırken önce yalan söylediği için tokat atar, sonra da kızı koruduğu için sarılır ve iyi şanslar diler. Kiril ve Zamira manastırdan uzaklaşırlar, Kiril önce Üsküp'e kardeşinin yanına, oradan da Londra'ya ünlü bir fotoğrafçı olan amcasına gitmeyi düşündüğünü söyler. Tam "Hiç kimse seni bulamayacak" dediği anda, Zamira'nın dedesi onları ayırır ve kızı döver. Zamira'nın çobanı öldürüp öldürmediğini sorar. Bu yüzden savaş başlamasından korkmaktadırlar. Sonra Kiril'i kovarlar, kız da peşinden gider. O sırada dedesinin adamlarından biri (sonra abisi olduğunu öğreneceğimiz Ali) Zamira'yı vurur.

2- Yüzler:

Londra'da insanların en büyük derdi trafik ve hava şartlarıdır. Oysa kimse savaştan uzak ve medeni bir ülkede yaşadığı için güvende değildir. Bir restoranda yemek yerken de çıkan bir kavganın çatışmaya dönmesi sonucunda insanların yüzleri dağılabilir. Anne savaş resimlerine bakmaktadır. Açlık ve sefalet içindeki insanlara, çoklukla çocuklara ve Madonna'nın kapak resmi olacak fotoğrafına. O sırada gelen telefon ile ayrılmak istediği kocasından hamile olduğunu öğrenir. Öğlen dışarı çıktığında da ağlayan çocukların sesleri kulağındadır. Pulitzer Ödülü sahibi fotoğrafçı Alex'le bir ilişkisi vardır ve Alex Bosna'dan yeni gelmiştir, işinden istifa edip Makedonya'ya dönmek istemektedir. Anne'i de kendisiyle gelmesi konusunda iknaya çalışır. Anne Londra'da kalıp bu savaşta bir taraf tutması gerektiğini söyler.

Alex, "Barış bir istisnadır, kural değil." der. Anne Alex'teki değişikliğin sebebini sorar.

- Öğrendim ve yaşlandım.

- İki haftada mı?

- Birini öldürdüm.

3-Fotoğraflar :

Üsküp'e dönen Alexander, Mitre'nin yeğeni tarafından elinde silahla karşılanır. Eski sevgilisi Hana'yı görmek ister ama bu kolay olmaz çünkü Arnavutlar da hristiyanların kasabalarına girmesine izin vermemektedirler, birbirlerine selam vermek şöyle dursun düşmanca davranmaktadırlar. Hana'nın evine ziyarete gittiğinde Zamira'nın Hana'nın kızı olduğunu öğreniriz. Zamira'nın abisi, Ali hediyeleri verince kabul etmez, çünkü Alex onlardan biri değildir. Eve geldiğinde Anne'e bir mektup yazar. Alex Bosna'da milislerden biriyle dost olmuştur. Ona heyecan olmadığından söz edince adam esirlerden birini çıkartır ve gözlerinin önünde öldürür. Alex bunu fotoğraflar. Bu fotoğraflarla bir insanı öldürmüştür. İstifa edip memleketine dönmesinin sebebi de budur. Ertesi gün, kuzeni Bojan'ın ağılında iki kuzu doğurtan doktor kuzeni ile halklar arasındaki hüsumetten bahsederken "Burada kavga için bir neden yok." diyen Alex'e karşılık doktor "Bir neden bulurlar, savaş bir virüstür" der. Ertesi gün Bojan ölü bulunur ve doktor kuzen Alex'e şöyle der:

-İyi savaşlar dilerim. Bol fotoğraf çek.

O gece Hana Alex'ten kızı Zamira için yardım ister. Kadınlara düşkün kuzen Bojan'ı öldürdüğü iddiasıyla yakalanmıştır (ilk bölümde dedesi ile Zamira arasında geçen konuşmalarından Bojan'ın Zamira'ya saldırdığı iması çıkmaktadır) ve ağılda tutulmaktadır. "Kendi kızınmış gibi ona yardım et" der. Alex ağıldan Zamira'yı kurtardığında, kuzenleri durmasını ve kızı bırakmasını isterler. Alex onları dinlemez ve vurulur. Zamira kaçar ve manastıra saklanır. Alex yattığı yerde, son nefesini verirken, "Gökyüzüne bak yağmur yağacak!"der, belki de savaşın başlayacağını söylemek ister.

Konuk Yazar : Burcu Polat Çam

http://yasamingenisozeti.blogspot.com

"Emmy Ödülleri" Adayları Açıklandı

2011-07-14T18:50:00.006+03:00

Bu yıl 63.sü düzenlenecek olan Emmy'nin (Televizyon Oscar'larının) adayları açıklandı.
Emmy Ödül Töreni CNBC-e ve e2’den yayınlanacak.

EN İYİ DRAMA DİZİSİ

Boardwalk Empire • HBO
Dexter • Showtime
Friday Night Lights • DirecTV
Game of Thrones • HBO
The Good Wife • CBS
Mad Men • AMC

DRAMA DİZİLERİNDE EN İYİ ERKEK OYUNCU

Steve Buscemi (Boardwalk Empire)
Michael C. Hall (Dexter)
Kyle Chandler (Friday Night Lights)
Hugh Laurie (House MD)
Timothy Olyphant (Justified)
Jon Hamm (Mad Men – Don Draper)

DRAMA DİZİLERİNDE EN İYİ KADIN OYUNCU

Kathy Bates (Harry’s Law)
Mireille Enos (The Killing)
Connie Britton (Friday Night Lights)
Julianna Margulies (The Good Wife )
Mariska Hargitay (Law & Order: Special Victims Unit)
Elisabeth Moss (Mad Men)

DRAMA DİZİLERİNDE EN İYİ YARDIMCI ERKEK OYUNCU

Peter Dinklage (Game of Thrones)
Josh Charles (The Good Wife)
Alan Cumming (The Good Wife)
Walton Goggins (Justified)
John Slattery (Mad Men)
Andre Braugher (Men Of A Certain Age)

DRAMA DİZİLERİNDE EN İYİ YARDIMCI KADIN OYUNCU

Kelly Macdonald (Boardwalk Empire)
Margo Martindale (Justified)
Archie Panjabi (The Good Wife)
Christine Baranski (The Good Wife)
Christina Hendricks (Mad Men)
Michelle Forbes (The Killing)

DRAMA DİZİLERİNDE EN İYİ ERKEK KONUK OYUNCU

Bruce Dern (Big Love)
Beau Bridges (Brothers & Sisters)
Michael J. Fox (The Good Wife)
Paul McCrane (Harry’s Law)
Jeremy Davies (Justified)
Robert Morse (Mad Men)

DRAMA DİZİLERİNDE EN İYİ KADIN KONUK OYUNCU

Mary McDonnell (The Closer)
Julia Stiles (Dexter)
Loretta Devine (Grey’s Anatomy)
Joan Cusack (Shameless)
Cara Buono (Mad Men)
Randee Heller (Mad Men)
Alfre Woodard (True Blood)

EN İYİ KOMEDİ DİZİSİ

The Big Bang Theory • CBS
Glee • FOX
Modern Family • ABC
Parks and Recreation • NBC
The Office • NBC
30 Rock • NBC

KOMEDİ DİZİLERİNDE EN İYİ ERKEK OYUNCU

Jim Parsons (The Big Bang Theory)
Louis C.K. (Louie)
Johnny Galecki (The Big Bang Theory)
Matt LeBlanc (Episodes)
Steve Carell (The Offiice)
Alec Baldwin (30 Rock)

KOMEDİ DİZİLERİNDE EN İYİ KADIN OYUNCU

Laura Linney (The Big C)
Melissa McCarthy (Mike & Molly)
Edie Falco (Nurse Jackie)
Amy Poehler (Parks And Recreation)
Tina Fey (30 Rock)
Martha Plimpton (Raising Hope)

KOMEDİ DİZİLERİNDE EN İYİ YARDIMCI ERKEK OYUNCU

Chris Colfer (Glee)
Ty Burrell (Modern Family)
Jesse Tyler Ferguson (Modern Family)
Eric Stonestreet (Modern Family)
Ed O’Neill (Modern Family)
Jon Cryer (Two And A Half Men)

KOMEDİ DİZİLERİNDE EN İYİ YARDIMCI KADIN OYUNCU

Jane Lynch (Glee)
Julie Bowen (Modern Family)
Sofia Vergara (Modern Family)
Kristen Wiig (Saturday Night Live)
Jane Krakowski (30 Rock)
Betty White (Hot in Cleveland)

KOMEDİ DİZİLERİNDE EN İYİ ERKEK KONUK OYUNCU

Idris Elba (The Big C)
Nathan Lane (Modern Family)
Zach Galifianakis(Saturday Night Live)
Justin Timberlake (Saturday Night Live)
Matt Damon(30 Rock)
Will Arnett (30 Rock)

KOMEDİ DİZİLERİNDE EN İYİ KADIN KONUK OYUNCU

Kristin Chenoweth (Glee)
Dot-Marie Jones (Glee)
Gwyneth Paltrow (Glee)
Cloris Leachman (Raising Hope)
Tina Fey (Saturday Night Live)
Elizabeth Banks (30 Rock)

EN İYİ MİNİ-DİZİ VEYA TELEVİZYON FİLMİ

Cinema Verite • HBO
Downton Abbey • PBS
The Kennedys • ReelzChannel
Mildred Pierce • HBO
The Pillars of the Earth • Starz
Too Big To Fail • HBO

Aile Kuralları

2011-07-12T14:12:00.002+03:00

"Don't ever take sides with anyone against the family again."

from Michael Corleone to Fredo Corleone

Neds - Non Educated Delinquents

2011-07-09T12:29:00.004+03:00

Trainspotting ve My Name is Joe filmlerinde oynayan ve iki başarılı yönetmenle ( Danny Boyle ve Ken Loach) çalışmış olan Peter Mullan’ın 1970 Glasgow’unda geçen “geçlik hezeyanda” türündeki filmi Neds, geçtiğimiz İstanbul Film Festivali’nde gösterilmişti. Ve bu hafta vizyona da girdi.

İçinde İngiliz-iskoç gençliğini barındırdığı için Trainspotting’e, anlamsız şiddetlere yer verildiği için de This is England’a benzeteneler olsa bu film tam olarak bu değil. Bir İngiliz-iskoç gencinin yaşadığı evreleri göstermesi açısından ikisinin de kolajı diyebiliriz belki.

Trainspotting vs Neds

Trainspotting suç ile başlar, geri çekilme ile biter. Kişilerin neden o karakterlere büründüğüne değinmez. Günümüz anlayışındaki “çocuk okuyup kendini geliştirmeli ve iyi bir yerlere gelmeli” düşüncesinin dışına itilme yahut da dışını tercih etme nedenini fazla irdelemez. Neds de belki bu duruma sıkıca sarılıp buna cevap vermez ama Trainspotting’e nazaran çevresel faktörün önemini ve kişinin değişimindeki ve tercihindeki etksini biraz gösteriyor. Okulda başarılı bir öğrenci iken çevresinde gördüğü –ki çevresi ile kastım mahallenin serserileri- baskı ve olaylar sonucu kendisini abisi gibi neds ( non educated delinquents - eğitimsiz suçlular ) olmaya karar verir. "Hepinize Ned olduğumu göstereceğim" diyip çevresine hodrimeydan çekecek kadar. Bir Travis Bickle’ a dönüşüp etrafa şiddet yayacak kadar. Evet, ben John’u ne bir Trainspotting karakterine ne de This in England karakterine benzetiyorum. Onu Taxi Driver’ın Travis Bickle ına benzetiyor, buradan her ikisine de selam ediyorum.

Freud'a Mektup

2011-07-05T22:00:00.000+03:00

Ciğerim Sigmund

(Ön adını kullanarak samimi bi hava yaratmaya çalıştım dikkatini çektiyse...)

Senin durum ne oralarda bilmiyorum ama umarım her şey yolundadır. Keşke burda olsan da şu bizim rüyalara bi el atsan. Millet çıldırmış... Rüyanız Hayrolsun diye bi program var, çaresizlikten orayı arıyolar.

İzninle sana geçen gece gördüğüm rüyayı anlatmak istiyorum. Pendor'da Spartacus'le jagermeister shotlıyoruz. Bu esnada kendisi bana evlenme teklifi ediyo. Daha ben cevap vermeden (hayır diyeceğimden değil de işte kız evi naz evidir sonuçta...) Vezüv Yanardağı'nda nikâhımız gerçekleşiyo. (Al işte sordun mu bana fikrimi? Oysaki ben hep kır düğünü hayal etmişimdir...) Sonra evimize geliyoruz. Bizim burdan, Avrupa Konutları'ndan 3+1 tutmuşuz, hem babamlara da yakın, mis... Derken, daha ilk günden misafir, kapı çalıyo... Açıyorum. Kim dersin? Evet, bildin. Eski aşkım: Dexter Holland... (Daha önce kendisini rüyamda bana papatya verirken görmüştüm.)

Tabi beni Spartacus'le görünce demediğini bırakmadı. Bi çirkinleşti ki sorma... Ne yüzsüzlüğüm kaldı, ne yalancılığım... Bak diyorum Dex, karından boşanmadan olmaz demiştim sana. 'Peki ya papatyalarım?' diyo... Vay arkadaş ne papatyaymış yaa... Çiçeğe böceğe tav olan kız mı kaldı bu devirde...

Ne diyosun Sigmundcum? Bilinçdışı süreçlerim normal mi işliyo sence? Bana biraz id'im aldı başını gidiyo gibi geldi. Çünkü saldırganlık dürtüm de her gün biraz daha artıyo gibi. Ona buna sataşmak istiyorum. Zaten çocukluğumda da Susam Sokağı'nı izlerken Büdü'yü değil de Edi'yi tutardım. Sylvester'ı Tweety'den daha çok sevdim. Hep bi gün o minik kuşun kedi tarafından afiyetle yenmesini bekledim. Hâlâ Powerpuffgirls izlerken Mocococo'nun kızları öldürüp, Townsville'i ele geçirme ihtimali bana keyif verir.

Neden Sigmundcum? Soruyorum, neden?

Konuyu değiştirip başka bi şikayetimden de söz etmek istiyorum. Geçenlerde Nişantaşı'nda yürürken bi mağazada senin adını gördüm. İsmini bi iç çamaşırı markasına vermişler. Üzüldüm... Her boku cinselliğe bağlarsan olacağı buydu ama...

Kaldı ki fikirlerine katılmadığım, 'Freud ve abartma sanatı' dediğim meseleler de yok değil. Kız çocuklarının fallik dönemde yaşadıklarını iddia ettiğin 'penis envy' kavramın... Kızlar cinsel kimlik kazanımı esnasında sıkıntı çekiyomuş da, erkekleri kıskanıyomuş da, vay arkadaş bizim niye penisimiz yokmuş da, aslında biz eksik yaratılmışız da...

(bkz."Yok artık Lebron James" )

Ciğerim kusura bakma da şimdi, resmen kıçından kompleks uydurmuşsun. Bu teoriyi geliştirirken kaç kadınla görüştün bakıyım? Örneklemin sağlam mıydı? Kaçından "Penisim olmadığı için erkek çocuklarını kıskanırdım." benzeri bi cümle duydun?

Ben bu sünnet olayını tam olarak idrak ettiğimde Tanrı'nın sevgili kulu olduğumu düşünmüştüm mesela. Erkek olmadığım için şanslı olduğumu, erkek çocuklarının, vücutlarında düzeltilmesi gereken bi anormallikle doğdukları için çok zavallı olduklarını geçirmiştim aklımdan.

Sence şu nasıl; penis kıskançlığı aslında sünnetçilerin yakalandığı bi tür meslek hastalığıdır. Bir diğer sünnetçinin kestiği penis sayısının çokluğunu kafaya takmak suretiyle gerçekleşir.

Bunu bi düşün sen... Bu genç arkadaşından da öğrenebileceğin bi şeyler vardır mutlaka. Akıl akıldan üstündür diye boşuna dememişler...

Lafı çok uzatmadan, mektubuma en iyi dileklerimle son veriyorum dostum.

Sakallarından öperim.

Aylin

http://aylinctkbs.blogspot.com/

Akbank Sanat Sinema : 2000lerin Kült Filmleri

2011-07-01T10:41:00.002+03:00

Temmuz ayında haftasonlarında tercih edilebilecek bir etkinlik.
Akbank Sanat 1-23 Temmuz tarihleri arasındaki Cuma ve Cumartesi günleri 2000li yıllarda kendilerinden sıkça bahsedilen birkaç filme ev sahipliği yapıyor. Haliyle listedeki filmleri izlemiş en basit ihtimalle duymuş olabilirsiniz. Ama sadece duyanlar için ve tekrar izleyenler için İyi bir takvime sahip diyebilir ve kaçırmamalarını öneririm.

Etkinlik Takvimi

01 Temmuz Cuma, Saat: 15.00

Battle Royale - (Ölüm Oyunu) - Kinji Fukasaku – 2000 – 114’
Başta Quentin Tarantino olmak üzere birçok yönetmenin önünde saygıyla eğildiği Fukasaku'dan izlemesi vacip olan bir yapım. Kill Bill'i sevenin bunu da sevebileceğini söyleyeyim. İlk tavsiyem bu. Kaçırmış iseniz filmi edinip izleyin.

02 Temmuz Cumartesi, Saat: 15.00

Donnie Darko ( Karanlık Yolculuk ) - Richard Kelly – 2001 – 113’
Bilmeyenimiz yoktur sanırım bu filmi. Daha fazla bilgi için blogun arama motoruna "donnie darko" yazıp aratabilirsiniz.

08 Temmuz Cuma, Saat: 15.00

A Tale of Two Sisters ( Karanlık Sırklar ) – Jee-woon Kim – 2003 – 113’
Kimine göre korkunç, kimine göre etkileyici, kimine göre gizemli. İzleyip kendiniz karar vermelisiniz.

09 Temmuz Cumartesi, Saat: 15.00

13 Tzameti - Géla Babluani – 2005 – 93’
Aksiyonuyla, gerilmiyle ve diğerlerine oranla kısa oluşuyla sizi sıkmayacağına inanıyorum

15 Temmuz Cuma, Saat: 15.00

El Laberinto del Fauno ( Pan'ın Labirenti ) – Guillermo Del Toro – 2006 – 119’

16 Temmuz Cumartesi, Saat: 15.00

The Host ( Yaratık ) – Joon-ho Bong 2006 – 119’

22 Temmuz Cuma, Saat: 15.00

Ben X – Nic Balthazar – 2007 – 93’
Sanal dünyanın içerisinde kendini oldukça sosyal hisseden kişilere ithaf ediyorum. Bu sizi üzebilir de.

23 Temmuz Cumartesi, Saat: 15.00

Let The Right One In ( Gir Kanıma ) – Tomas Alfredson – 2008 – 115’
Hacitokankoli'nin film yazısını okuyup daha fazla bilgi edinebilirsiniz bu film için.

Sigara Yanıkları Film Gösterimi

2011-06-27T01:06:00.013+03:00

Daha önce de duyurusunu yapmış fakat elde olmayan nedenlerden dolayı iptal etmiştik. Şimdi yeniden karşınızdayız.

Uzun süredir sinemaya ve yapımlara dair görüşlerimizi burada belirterek sizlere bir nevi tavsiyelerde bulunmaya çalışıyoruz.Bunu yaparken elbette kendi adımıza da bazı çıkarımlar yapıyoruz.Her bloğun aktif olduğu dönemlerden sonra gerilemeye başlaması normaldir.Bizim adımıza da son dönemde gerilemeye başladığımızı itiraf edebiliriz.Blog yazarlarının iş hayatı,askerlik gibi öncelikli mevzulara atılmasıyla blok nadiren güncellenmeye başladı. Her bir yazar daha fazla yazmayı istese de öncelikli işler önümüze engel koyuyor. İnternet varolduğu sürece bizler elbet gene burada yazmaya devam edeceğiz ama bir gerçek de eskisi kadar yazamayacağımızdır.

Bu nedenle blog yazarları olarak yazamadığımızı birlikte tartışalım istedik.Bir süredir üzerinde durduğumuz konu olan –Film gösterimi- mevzusuna bir yerden başlamamız gerekiyordu. Aracı olan arkadaşlar sayesinde de bu Perşembe Kadıköy Vazgal Kafede saat 19:30dan itibaren birlikte seçeceğimiz bir filmi izlemek istiyoruz.Tabi öncelikli konu sizlerin de bizlere katılması. Eğer katılmak istiyorsanız yorum bölümüne katılmak istediğinize dair yorum bırakırsanız bizler de kişi sayısını daha kolay netleştirmiş oluruz.

Bizler bu film gösterimiyle hem okuyucularla tanışmayı , hem de birlikte eğlenceli bir aktiviteyi gerçekleştirmiş olmayı diliyoruz. Film gösteriminde izleyeceğimiz filmle ilgili oylamayı da yarın sizlere sunmayı planlıyoruz.Oylama sonucu en fazla oyu alan filmi de hep beraber izleriz.

Mekanın Adresi : Vazgal Cafe - Moda Cad. No:51 Caferağa, Kadıköy
Etkinlik ücretsiz ve herkese açıktır.

Facebook Etkinlik Sayfası

Şimdi Reklamlar

2011-06-25T15:57:00.002+03:00

Televizyon halk arasında iyiden iyiye yaygınlaşmaya başladığı yıllarda “biz şu aleti ürünlerimizi satmak için neden kullanmıyoruz” diye aklından ilk geçiren şirket Porcter&Gamble oldu. 50’li yıllarda daha fazla sabun, deterjan vb. satabilmek için televizyonlara kadınlara yönelik reklamlar vermeye başladılar. Daha sonra reklamların gücünü keşfetmiş olacaklar ki bu işe daha çok kafa yordular ve “soap opera” yani bizim “pembe dizi” olarak bildiğimiz dizileri sırf kadınlara temizlik malzemeleri satabilmek için başlattılar. Reklamcılığın henüz ilk yıllarındaki bu örnek bile reklam işinin zıvanadan çıkmaya ne kadar müsait olduğunu bize gösteriyor.

Geçenlerde rastgele elime geçen bir marka dergisinde reklamcılığın geldiği noktayı öven bir makale okudum. Yazıda, David Oglivy adlı kişinin “Oglivy On Advertising” adlı kitabındaki tavsiyeyi uygulayan bir reklamın nasıl başarılı olduğunun bahsi geçiyor. Tavsiye şu: “eğer reklamda dikkat çekmeye çalışıyorsanız, kıçını açıkta bırakan sporcu donu giymiş bir gorili reklamınızda oynatın”. Birkaç yıl önce Cannes’ın reklam festivalindeki yılın en iyi reklamına verilen Altın Aslan ödülü bu tavsiyeye kulak veren bir reklama gitti:

Görüldüğü üzere reklamda bir goril baterinin başına oturmuş davul çalıyor. Ve bu bir çikolata reklamı. Yani reklamcılar artık insanları savunmasız oldukları yerden, bilinçaltından fethetmeye çalışıyorlar. Günde iki saat bile olsa televizyon izleyen birinin bu bilinçaltı oyunlarından kaçması mümkün değil. Olay artık televizyonda insanların unutamayacağı bir şey gösterme seviyesini de aştı. Sırf akılda yer edebilmek için iğrenç, kulak tırmalayıcı jinglelara günde defalarca katlanmak zorundayız. “Nerde portakal, orda parçacık”, basketbol severlerin çok sevdiği basketbol spikerlerinin çıkıp garip sesler çıkararak “meganomeeeen” diye bağırması, kırık konuşmalı ve sinir bozucu bir tipin çıkıp günde yüz kere “118 33” diye şarkı söylemesi aklıma ilk gelenler. Artık en basit reklamın bile akılda kalıcı jingleı var. Reklam filmleri görsel kalite olarak bütün filmlerden daha ötede ve gerçek dünyadan tamamen kopuk. Satın alma ihtimalimiz olan bütün ürünler adeta bi “wonderland” içinde sunuluyor bize. Günde kaç kere Coca Cola, kaç kere Turkcell ismini duyduğumu ben bilmiyorum. Bu markalar ben istemesem de beynimin içinde cirit atıyor ve hafızam ihtiyacım olmayan bir sürü imgeyle, bir sürü markayla dolu durumda.

Psikolojiyle amatör olarak ilgilensem de bazen bunun insan sağlığını nasıl etkilediğini sorguluyorum. Eğer 1886 yılında doğmuş olsaydım sanırım kafam şu zamandakine oranla 1/10 oranında boş olurdu. Sokağa çıktığımda dört bir yandaki boardların reklam istilasına maruz kalmazdım. Bir jingle’ı günde 100 kere dinlemek zorunda kalmazdım. Sokakta yürürken her mağazanın önünde farklı bir logoyu algılamazdı beynim. Belki de görsel ve işitsel teknolojinin bu kadar gelişmesi “görme ve işitme tüketimini” bu derece arttırdığı için insanlara getirdiği yarardan çok zarar getirdi. Çünkü birkaç zaman sonra televizyonda birileri elindeki zili çalacak ve biz Pavlov’un köpeği gibi salyalar akıtarak gidip marketten Coca Cola satın alacağız. Tehlikenin farkında mısınız?

Enter The Void

2011-06-23T09:00:00.001+03:00

Girilen her yol,atılan her adım insanı sona yakınlaştırır ve insanoğlu sonunu en başından itibaren bilir. Oscar da olduğu gibi. Sonunu bilen insanın yapması gereken şey ise kabullenmektir.Bir nevi boşluğu kabullenmek. Boşluk unutmak demektir. Zira unutmak kabullenmenin en keskin yoludur.Oscar da boşluğu böyle keşfeder.

Saf insanların yaşam yolunda en büyük zaafları inanmak ve güvenmektir. Oscar da saf bir çocuktur. Alex’e güvenir,kardeşine güvenir,uyuşturucunun beyninde sağladığı hazza inanır. Ebeveynlerini kazada kaybetmenin yarattığı etkiyi üzerinden yıllar geçse dahi atamamış olan Oscar acılarını hafifletmek ve dünyanın üzerinde bıraktığı tahribatı silebilmek adına her uyuşturucuyu kullanır. DMT adı verilen uyuşturucu madde en büyük dostu konumundadır. Bu dünya düşündükçe bitirilecek gibi değildir ve izi silinecek bir çok olay ve bu uğurda tüttürülecek fazlasıyla uyuşturucu vardır. Bu bağlamda Oscar'ın girdiği son tribe Gaspar Noe’nin çekimleri ve Oscar’ın düşledikleriyle şahit oluruz.

Filmin ana maddesi uçmaktır. Uçmak film boyunca Oscar'ın özgürlüğünü simgeler ve Dmt adı verilen uyuşturucu madde ile Tibet’in ölüler kitabının bir kesişim noktası vardır. Ruhun bedenden ayrılması ve geçmiş ile şimdiki zaman arasında sürünceme de kalması.Hayallerle bezili bir ortam. Yaşamdan sonra Araf adı verilen boşluğun günümüz dünyasında Tokyo’da DMT tribi adı veriliyor. Oscar için farklı bir deyişle Araf’a kestirmeli uçmak denilebilir. Oscar’ın küçüklüğü,Oscar'ın sözleri ve Oscar'ın pişmanlıkları.Hepsi Boşluk’ta sonsuz defa tekrarlanan bir döngüde hareket etmektedir. Tokyo'nun kuşbakışı silüeti ve insanların Oscar sonrası yaşamları ise hayale dayalıdır. Oscar hayal ettikçe şimdiki zaman var olmaktadır.Zamanın belirli bir sınırı yoktur ve akmasını hayal ettikçe Oscar’ın hükmünde zaman döngüsüne devam eder.Geçmiş olduğu yerdedir ve her seferinde pişmanlıklar,acılar ve en saf duygular beyaz perdeye yansır. Oscar’ın boşluğunda mutluluk tanımlanmamış bir duygu. Oscar yaşama ve ölüme boşlukta kavuşur.

Gaspar Noe ilk uzun metrajlı filmi Irreversible'deki başarısının şans olmadığını Enter the Void'de fazlasıyla kanıtlıyor.Yenilikçi bir şekilde basit bir konuyu farklı çekim teknikleriyle izleyiciye sunan başarılı yönetmen,bir bakıma sinemanın hangi doğrultuda evrimleşeceğini de beyaz perdeye aktarmaktadır. 7.sanat'a geniş bir pencereden baktğımızda belli aralıklarla biçim ve şekil değiştirdiğini görürüz. En önemlisi yaşadığı dönemin etkilerini yakından hisseder.1950lerde Yeni Dalga,sonrasında gelen Hollywood’un ticari anlamda baskın olduğu dönemler,Uzak doğu ve Avrupa sinemasının adından yeniden söz ettirmesi,Dogma 95 ile Trier’in biçimsellik hareketi ve günümüzde yapımın farklılaşmasını sağlayan çekim teknikleri.Sıradan bir hikayeyi bile (Enter the Void bu mevzuya iyi bir örnektir) diğer yapımlardan daha belirgin hale gelmesini sağlayan bu teknik belli ki sinemanın değişimin en önemli yapı taşlarından olacaktır. Zira sinemada konu olarak yeni bir şeyler sunmak gittikçe zorlaşıyor ve yapımlar da konudan ziyade biçimselliğe önem verme eğilimine giriyor. Bu anlamda yönetmenlerin değeri daha çok artmaktadır. İlerleyen dönemlerde bunun örnekleri fazlalaşacaktır, özellikle de bağımsız filmlerde bu çekim tekniğinin hatrı sayılır bir yeri olacaktır.

500 Days of Summer

2011-06-21T13:31:00.003+03:00

---Dikkat spoiler içerir---

Marc Webb'in yönettiği 500 Days of Summer'da, Summer isimli kıza umutsuzca aşık olan Tom'un hikâyesi anlatılıyor. Tom aynı işte çalıştığı Summer'dan ilk görüşte etkilenmiştir. Arkadaşlarının "biraz burnu büyük" yorumu ile ufak bir hayal kırıklığına uğrasa da Summer'ı tanıdıkça kendini ona aşık olmaktan alıkoyamaz. Summer farklıdır, mesafelidir ama aslında çok sevimli ve espirilidir, müzik zevkleri ortaktır, beraber çok eğlenirler ama yetmez. Onlar da "Yetmez ama evet" derler bir süre için.

Filmin başında dediği gibi bu bir aşk hikâyesi değil, "aşk" hakkında bir hikâye. Her aşk biraz karşılıksızdır. Hep bir taraf daha fazla sever. Başka bir deyişle bir taraf hep daha az sever. Eğer neden diyorsanız, filmlerde, televizyonlarda mutlu çiftler, tek taşlar, boy boy çocukları olan güzel aileler görüp aklınızdan "benim de bir karşılıklı aşkım olsa" diye geçiriyorsanız, annenize "benim niye yok, bizde neden olmuyor" diye soruyorsanız, bu filmi izleyin derim. Summer'ın Tom'un hayatına girişini (t=0 anı) 1.gün olarak alıp, hayatından ve kafasından çıkarabildiği 500. güne kadar yaşadıklarını ileri geri gidişlerle anlatıyor.

Başlarda Summer'da eksik olan Maria Puder'in de dediği gibi aşka inanmak. Fakat Maria, Raif'in aşkının büyüklüğü karşısında ona aşık olduğunu kabul etmek durumunda kalmıştı. Summer ise hissettiği boşluğu Tom'un dolduramayacağından emin olunca ayrılmaya karar veriyor. Tom hayatını geçirmeyi düşündüğü kadın tarafından neden terkedildiğini anlamaya çalıştığı ve hayatını tamamen değiştirdiği bir döneme giriyor.

Filmin müzikleri çok güzel, zaten Tom'un böyle olmasına da depresif İngiliz grupları sebep olmuş, dikkat diyelim. :)

Konuk Yazar: Burcu Polat

http://yasamingenisozeti.blogspot.com/

Room in Rome - Ateşli Oda

2011-06-11T02:05:00.009+03:00

Pek de yeni bir film sayılmamasına rağmen ülkemizde vizyona giriş tarihi çok da uzak geçmişe dayanmıyor Ateşli Oda'nın.Evet aslında filmin adına ilk baktığımızda Roma'da bir odadan bahsettiğini görüyoruz.Fakat geçmişteki çeşitli film adı çevirilerini düşündüğümüzde bu çevirinin nispeten başarılı bile olduğunu söyleyebiliriz.bkz. Ah Mary vah Mary ve There's something about Mary.

Gerçekten de söz konusu oda bir hayli ateşli sahnelere sahne oluyor film boyunca.Fakat tabi ki bir farklılık var o da iki aynı cinsin iki bayanın aşkını anlatıyor olması.Üstelik birbirini pek de iyi tanımayan hatta yabancı denilebilecek münasebete sahip iki bayan.

Film sadece bu yönüne bakılarak ve de ön yargıya izin vererek sadece bir lezbiyen ya da biseksüel filmi olarak düşünülmemeli.Örneğin ben bu filmi izliyorken yeni tanışmış olduğum ve karşı cinsim olan birinin yanındaydım yani bir beyfendinin yanında.

Ama o durumda çok tuhaf bir şekilde filmle kendimi özdeşleştirdim.Bana göre aşk diye tabir edilen kavramın sınır tanıyan bir kavram olmadığı (zaman,mekan,cinsiyet,tanışıklık durumu,kültür farklılığı vs.) ve de bunun gerçekten yaşanması için kafalarda yaratılan tabulardan biraz sıyrılmak gerekliliği asıl mesajı filmin.

En azından bende yarattığı hissiyat bu oldu.

Bunun en güzel açıklaması filmin sonundaki sahnede gizli.Tabi ki henüz filmi izlememiş olanların merakını katletmemek adına filmin sonunu tam olarak açıklamak istemiyorum.Ama bayrak mevzusu biraz önce bahsetmiş olduğum mesajın özünü çok iyi açıklamakta.Halen mezhep farklılığından dolayı bile "kavuşması engellenen aşıklar" türü vakalar duyduğumuzdan bu sahneyi toplumsal içerik bakımından da pek manalı buldum.

Peki ya erotik görüntüler bakımından içerik ne durumda derseniz tatmin edici olduğunu ve cidden adına yaraşır biçimde "ateşli" olduğunu söyleyebilirim.Hatta acaba oyuncular gerçekten birbirlerine aşık mı olmuşlar şeklinde düşüncelere sevkedebiliyor insanı.O denli inandırıcı.

Diğer bir ilgi çeken unsur ise odanın içine yerleştirilmiş tabloların yerleşim düzeni ve olayların bununla alakalı olması.

Mesela Eros tablosu ve oku nelere kadir bunu görebilirsiniz.

Sözün özü izleyin,hatta erotik sahneleri daha dikkatli izleyin sonra da uygulayın.Tabi sinema salonlarında daha dikkatli olun ya da bana kalırsa olmayın derdim de işte malum yasaklar..